Delta Deep - Delta Deep (2015)

Phil Collen van Def Leppard heeft naast zijn verplichtingen bij die band schijnbaar nog voldoende tijd over voor andere projecten. Zo brengt hij met Delta Deep een klassiek blues/rock album in de stijl van de (elektrische) Delta blues van weleer. De line-up van deze plaat bestaat uit vocaliste Debbi Blackwell-Cook, bassist Robert DeLeo (Stone Temple Pilots) en drummer Forrest Robinson.
Debbi heeft een best aardig stemgeluid en ook DeLeo laat soms wat van zich horen. Echt heel memorabel vind ik het echter nergens worden. Dan laat het gitaarwerk van Collen een betere indruk achter, want hij gaat lekker tekeer op dit album. Hieruit is te merken dat dit echt een beetje "zijn project" was, want hij bepaalt voor het grootste gedeelte de sound van het album.
Daarnaast heeft hij nog wel een aantal bekende namen als gast. David Coverdale komt het slechtste uit de verf als je het mij vraagt. Hij klinkt op "Private Number" hier en daar echt al een beetje als een oude man. Goed, nu is Coverdale natuurlijk ook de jongste niet meer (63), maar ze hadden wel hun best kunnen doen om hem iets minder belegen te laten klinken.
"Black Coffee" vind ik persoonlijk het beste nummer van het album. Niet alleen klinken de vocalen op dit nummer wel erg lekker, maar ook het drumwerk staat iets centraler in de mix (zeker omdat op dit nummer Paul Cook (ex-Sex Pirstols) dit voor zijn rekening mocht nemen).
Joe Elliott klinkt op "Mistreated" een stuk beter dan de eerder genoemde gastartiest Coverdale. Daarnaast haalt Collen op dit nummer nog even het onderste uit de kan. Wat kan die man toch heerlijk gitaarspelen zeg.
Ik denk dat dit album niet de geschiedenis in zal gaan als een klassieker uit het genre, maar het is wel een lekker plaatje.