Paul Chain - Life and Death (1989)

Paul Chain zijn stijl van zingen vind ik al een acquired taste, maar als de nummers dan ronduit matig zijn valt het doek. Het gitaarwerk doet soms de indruk wekken dat de boel overeind gehouden kan worden, zoals de heerlijke riff van 'Spirits' direct na het zwakke 'Alelluia Song', maar eindstand is het geen sterk nummer en alle goede momenten ten spijt geen sterk album.