World's End Girlfriend & Vampillia - Voices of Days Past (2015)

Vlagen van het piano-klassiek gestoelde Air Doll. Veel minder de sprookjesachtige, opgewekte sfeer van Starry, Starry Night. Vooral de instrumentale stukken spreken mij erg aan. In de verte uiteraard nog steeds die klassieke ondertoon, maar ook momenten van serene rust, ambient en ongekende avant garde. Geen jazz deze keer. Gelaagd en artistiek interessant.

Wat zou World's end girlfriend een mooie tandem kunnen vormen met Julia Holter. Hello Stranger, een van Holter's parels, heeft ook zo'n mooi gecomponeerde onderlaag waar van alles gebeurt. Hier is dat nog wat dwingender (ook noodzakelijk door de afwezigheid van zang). Wanneer er vocals aanwezig zijn, dan is dat in de vorm van een verteller. In het Japans, dus voor de meesten onder ons onbegrijpelijk. Dit is ook het enige minpuntje voor mij: niet alles kunnen doorgronden. Dan maar het abstracte ondergaan. Voldoende om een uur te genieten.