Cliff Aungier - The Lady from Baltimore (1969)

Cliff Aungier kwam oorspronkelijk uit de Engelse folkscene, waar hij al jaren actief was, toen in 1969 dit album van hem uitkwam dat, mede door de orkestarrangementen op sommige tracks een uitgesproken popkarakater heeft. Het is in stilistisch opzicht nogal gevarieerd.

In 2003 verzorgde Castle een heruitgave op cd die ik toen op goed geluk gekocht heb. Onlangs weer eens een paar maal met plezier beluisterd, want het heeft een behoorlijke kwaliteit. Jammergenoeg hoor je van zijn folkroots niet zo heel veel terug.
Aungier heeft (had?) een heel goede stem (die mij in Back on the Road Again zelfs een beetje deed denken aan Chris Farlowe) en zijn eigen composities zijn ook dik in orde. Zijn covers zijn ook interessant, al hoor ik The Lady from Baltimore veel liever van Tim Hardin. Words (van The Bee Gees) daarentegen, met een echt sixties orkestarrangement is prachtig, en ook Down Along the Cove van Dylan mag er zijn.

Alles bij elkaar toch wel een beetje een ten onrechte vergeten album. Ben benieuwd of ik de enige op MuMe ben die dit album een warm hart toedraagt.

Edit: zojuist zie ik dat het album in zijn geheel op Spotify staat. Het is volgens Amazon ook nog steeds leverbaar.

Hoezen met zangers bij bijzondere auto's hebben altijd al mijn aandacht getrokken. Dan penns nobody's fool of kyle garrahans debuut bijvoorbeeld. Dit album had ik al zo 5 jaar op RYM bij wanted staan vanwege de hoes en de parameter baroque. Moeilijk te downloaden. Had slechts n paar tracks en dat waren precies de verkeerde de instrumentaaltjes zoals bluesleeves. Maar dat er ook zulke pareltjes als same sad thing of one to many mornings op stonden had ik eerder moeten weten. Prachtige orkest partijen en n warme stem maakt dat je dit keer op keer wil horen. Doet me ergens denken aan mike hurst-home album. Gedurfd en klinkt warm. Dankzij heartofsouls bericht dit op gaan zoeken. En zal net als hij ook graag het originele album willen hebben. Aanrader!

Barokker dan dit kan haast niet. Het strijkorkest doet goed z'n best en zorgt ervoor dat de folk-getinte nummers in een heel ander daglicht komen te staan. Words en Morning of My Life vind ik opvallende covers van Bee Gees (er staan ook twee Dylan nummers tussen en dat vind ik dan minder verrassend).

Tim Hardin is een mooi vergelijk denk ik. Een fraai juweeltje dat waarschijnlijk niet erg goed bekend is bij velen (ik had er ook nog nooit van gehoord).