Lyfe Jennings - Tree of Lyfe (2015)

Ik kan het nog goed herinneren dat in 2004 Lyfe Jennings de nieuwe grote naam zou worden in de R&B en Soul muziek. De man enige tijd in de gevangenis gezeten en had daar eens goed nagedacht over zijn toekomst. Dat werd de muziekwereld. Het resulteerde in een overtuigend debuut. Overtuiging die per jaar en per album eigenlijk steeds verder te zoeken is geweest bij hem. Toch was ik wel een beetje blij verrast dat ik zag dat hij weer een nieuwe plaat had gemaakt. Ik geloof namelijk graag dat hij de kunde van toen, toen in 2004, nog steeds heeft.

Dat goede gevoel wordt een klein beetje geholpen bij opener I Love You. Misschien niet al te opvallend, maar wel een prima song in de soul/R&B. Dat wordt niet voortgezet op She Don’t Wanna. Vooral de productie is wat te simpel op dat nummer. De tekst is juist weer wat simpel op #hashtag. Wat een gefuck opeens in de tekst. Nummer ligt verders goed in het gehoor.
Op We’re not the Same wordt Lyfe Jennings “geholpen” door Algebra Blessett. Jeetje, wat blijft dat toch een saaie zangeres zeg. Net zo saai als het gehele nummer Talkin’ About Love. Het nummer bevat op zich alle nodige ingrediënten, maar mist de o zo belangrijke overtuiging. Iets dat helaas moeiteloos doorgezet wordt op Right Now. Een nummer dat ook niet al te veel kan boeien.
Een stuk beter in het gehoor ligt dan gelukkig Pretty Is wel weer. Al houdt dit nummer tekstueel niet over. Om dan totaal de plank mis te slaan op People. Hier durft Jennings het gewoon aan zichzelf te vergelijken met Marvin Gaye. Dat snijdt natuurlijk geen hout.
Na dit stukje grootheidswaanzin gaat het album naar het einde toe op een matige manier. Gods is saai en afsluiter Always jat schaamteloos heel veel van Ben E. King’s Stand By Me.

Ik denk dat ik het maar op moet geven met Lyfe Jennings. Ook dit album weet nergens écht te overtuigen. Een paar leuke nummers, oké. Maar meer ook niet.

(bron: Opus de Soul)