Against Me! - 23 Live Sex Acts (2015)

Hier had ik, eerlijk gezegd, niet al te veel van verwacht. De laatste albums vielen dik tegen, en hier staan wel een aantal nummers van die twee albums op.

Ik was dan ook blij verrast te horen dat dit mijn verwachtingen ruimschoots wist te overtreffen. Net als hun andere live-plaat ('Americans Abroad') is dit een erg leuke ervaring (ik heb ze ook ooit 1 keer live gezien, en dat was echt de moeite). De aanpak vind ik zeer geslaagd; intens als in de beste dagen.

Een aantal toppers passeren de revue ('Walking Is Still Honest' natuurlijk, waarvan ik de studioversie wel beter vind; en verder ook nog onder andere de fantastisch kolkende, über-live-track 'Turn Those Clapping Hands Into Angry Ballad Fists', een opvallend geslaagde versie van 'I Still Love You Julie' en het me steeds uit het lood slaande (en ditmaal met een aangepaste tekst) 'Pretty Girls (The Mover)'), maar ook de nieuwere songs komen verrassend goed uit de verf. 'White Crosses' klinkt wat venijniger dan op plaat (hoewel dat wel het beste nummer is van hun laatste twee studioplaten), en ook een aantal andere recente songs komen beter uit dan in hun studioversie. Dat zal dan de magie van zo'n concert zijn, zeker?

Aan de andere kant stemt het me dan ook weer een beetje droevig, omdat ze dit gevoel niet meer te pakken lijken te krijgen in de studio. Dat zou, ook al zijn het merendeel van die songs op hun laatste twee albums inwisselbare, commercieel aandoende liedjes, het niveau toch wat opkrikken.

Tot slot viel me ook op dat Laura Jane Grace in het nummer 'The Ocean' de volgende regels zingt:

"If I could have chosen, I would have been born a woman.
My mother once told me she would have named me Laura."

Interessant, als je weet dat Laura Jane Grace, frontvrouwe van deze band, toen nog Tom Gabel heette, frontman van deze band.

3,5 sterren