The Pretty Things - The Sweet Pretty Things (Are in Bed Now, of Course...) (2015)

Na zo'n 8 jaar is er dus toch weer een album verschenen van The Pretty Things. Niet iets om al te
opgewonden van te raken, want The Pretties anno nu zijn slechts een flauwe afspiegeling van hun albums t/m Parachute. Van de oorspronkelijke bezetting zijn alleen Phil May (de zanger) en leadgitarist Dick Taylor overgebleven. Dick Taylor maakte tot en met het album S.F.Sorrow deel uit van de line-up, en ik vond hem altijd een fijne gitarist met een kenmerkende sound. Later keerde hij weer terug bij the Pretties, maar S.F.Sorrow werd nooit meer geëvenaard.

Dit album verwijst qua sound hier en daar duidelijk naar hun psychedelische periode, maar kan echt niet in de schaduw staan van die oude albums. Leuk om Dick Taylor weer eens te horen (vooral op Dirty Song doet ie zijn best), en Phil May's rauwe zang is nog steeds aanvaardbaar, maar de songs stellen me teleur. Een uitzondering vond ik het half-akoestische Hell, Here and Nowhere met mooie samenzang en het afsluitende Dirty Song, dat de geest van S.F.Sorrow ademt. Maar verder: vergane glorie. En die cover van Renaissance Fair van The Byrds kan me helemaal gestolen worden.

O ja, de albumtitel is natuurlijk ontleend aan de eerste regel van Tombstone Blues van Bob Dylan.

Tip: probeer dan de nieuwe van tijdgenoten (en geestverwanten) the Sonics eens ("This is the Sonics"), die doet echt niet onder voor hun jaren '60 werk.

Wauw! Luister je even snel door om 'er maar weer van af te zijn', blijkt The Pretty Things nog een heel mooi zwanenzang in petto te hebben. Ik heb ze een paar jaar voor dit album nog live gezien. Met name Dick Taylor was een fragiele verschijning. Op dit album merk je alleen aan Phil May dat er oud bloed meedoet. Iemand die begin zeventig is, valt dat absoluut niet kwalijk te nemen. Instrumentaal laat het gezelschap toch wel degelijk oude tijden herleven. Er ligt hier eigenlijk toch wel een lekkere plaat voor me met smakelijk gitaarwerk en prima songs. Het is niet wereldschokkend en het komt niet echt in de buurt van de hoogtijdagen (voor mij zijn dat toch echt de eerste drie albums), maar het is heel verdienstelijk. Mooi einde.

Eindstand:
1. Get The Picture
2. Emotions
3. S.F. Sorrow
4. The Pretty Things
5. The Sweet Pretty Things (Are in Bed Now, of Course...)
6. Silk Torpedo
7. Savage Eye
8. Balboa Island
9. Parachute
10. ...Rage Before Beauty
11. Freeway Madness
12. Cross Talk

Eens met Ruud, het afsluitende album is best fijn. Krakkemikkige zang bij vlagen, maar wel oprecht en met Hell, Here And Nowhere en Dirty Song echt een stel krakers eersteklas.

Blijkt uiteindelijk niet echt mijn band te zijn, maar ik waardeer een groot gedeelte van wat ze hebben uitgebracht wel. Heel erg voor herhaling vatbaar vind ik het verder ook niet echt, al zal ik S.F. Sorrow zeker nog wel gaan aanschaffen.

Eindstand:
1. S.F. Sorrow 4.5*
2. Silk Torpedo 4*
3. The Sweet Pretty Things (are In Bed Now, Of Course...) 4*
4. ...Rage Before Beauty 3,5*
5. Freeway Madness 3,5*
6. Cross Talk 3,6*
7. Parachute 3,5*
8. Emotions 3,5*
9. Get The Picture 3*
10. The Pretty Things 3*
11. Balboa Island 3*
12. Savage Eye 3*
Gemiddelde: 3,5*