Colin Blunstone - Some Years (1995)

Een verzameling van nummers afkomstig van de eerste drie solo albums van deze Zombie met de prachtige stem. Alle songs zijn chronologisch gerangschikt, dus de boel is niet zomaar wat kriskras door elkaar gegooid.

Zo zijn er 7 nummers van het ijzersterke "One Year" (1971) uitgekozen, helaas slechts 4 van het evenzo fraaie "Ennismore" (1972) en dan weer 6 van het wat mindere "Journey" (uit 1974). Nou vooruit, we weten allemaal dat je bij een verzamelaar altijd kunt twisten over de song keuzes, vast staat dat deze collectie een keurig beeld geeft van wat Blunstone zoal deed op solo gebied in het begin van de jaren '70 en geen enkel nummer z'n plaats niet verdient.

En omdat de hierboven genoemde solo albums niet al te makkelijk (of zelfs helemaal niet meer te vinden zijn), vormt dit een prachtig alternatief om toch wat werk in huis te halen van deze klasbak.

Jammer dat oa. i want some more er niet op staat.
Er zijn meerdere verzamelaars van hem, helaas niet 1 die me aanspreekt met de liedjes keuze.
Moet de platenmaatschappij zelf weten maar dit is 1 van de weinige artiesten waarvan ik zelf een compilatie cd gemaakt heb met downloaden, ondanks dat ik er op tegen ben.
En andere iedjes natuurlijk.

Ik heb deze CD als I Don't Believe in Miracles: The Very Best of Colin Blunstone.
Begin 1969 had Colin zijn eerste Nederlandse solo-hit met een re-make van She's Not There onder het pseudonym Neil McArthur op het Deram-label. Begin jaren 70 ging hij verder onder zijn eigen naam en een paar collega's van The Zombies/Argent hielpen hem altijd wel daarbij.
Singles zoals Caroline Goodbye/Say You Don't Mind (Denny Laine-song) en (onbegrijpelijk) I Don't Believe In Miracles flopten hier totaal. Met Andorra lukte het begin jaren 70 weer wel, gevolgd door I Want Some More en Wonderful.
Pas begin jaren 80 had Colin (met Dave Stewart) weer een hit te pakken met een cover van What Becomes of the Broken Hearted gevolgd door Old and Wise met Alan Parsons Project.
Touch werd hier in 1983 bijna een hit. Ik had daar vroeger ook een 12 inch van, en het nummer was toen echt gericht op de disco-markt.
Begin jaren 90 werkte Colin Blunstone samen met de gebroeders Bolland als The Bolland Project, afgekeken van Alan Parsons Project, maar wel leuk gedaan. En later kwamen Colin Bunstone & Rod Argent (met andere muzikanten) weer terug als The Zombies.
Waarom het sterke I Want Some More hier ontbreekt, blijft voor mij een raadsel.
Check ook even de cover van Tim Hardin's Misty Roses. Ik vind beide versies mooi, maar deze heeft toch iets extra's.

heb nooit veel gehad met de albums van The Zombies waarvan Colin Blunstone de leadzanger was (uitgezonderd het geweldige "Time of the Season" 1 van hun hits), nog minder met zijn bijdragen aan The Alan Parsons Project, maar des te meer met zijn 3 begin 70's solo albums "One Year" (1971), "Ennismore" (1972) en in mindere mate "Journey" (1974) waaruit deze verzamelaar is samengesteld. met name de LP "Ennismore" heb ik op 15-jarige leeftijd vroeger grijs gedraaid. het was 1 van mijn metgezellen tijdens mijn eerste ontluikende kalverliefde waarbij het bij kaarslicht goed zwijmelen was met de muziek van dat album, maar dat terzijde.

Colin Blunstone is gezegend met een prachtige, zoetgevooisde stem perfect geschikt voor het zingen van ballads en dat zijn dan ook de uitschieters, de cover "Misty Roses" (Tim Hardin), zijn eigen nummers "Though You Are Far Away" en "Let Me Come Closer To You" met als hoogtepunten het folky, ingetogen "How Wrong Can One Man Be", de piano ballad "How Could We Dare to Be Wrong" en het eveneens klein gehouden "Keep the Curtains Closed Today". een 5-tal nummers waarmee hij bewees een prima songwriter te zijn. een ander hoogtepunt is de hitsingle "I Don't Believe in MIracles" een nummer van gitarist/zanger Russ Ballard, die zelf ook een 10-tal solo (rock) albums uitbracht.

ook "Caroline Goodbye" (Blunstone), het Beatlesque "Say You Don't Mind" van (wijlen) Denny Laine (o.a. Wings) en het mid-tempo "Andorra" (Rod Argent/Chris White) zijn sterkhouders.

de overgeproduceerde soft rock van "She Loves the Way They Love Her" (Argent/White) en "Mary Won't You Warm My Bed" (Mike D'Abo van Manfred Mann) gooien wat roet in het eten. ook de MOR sound van "You Who Are Lonely" en "It's Magical" beide Russ Ballard nummers beklijven niet met als dieptepunt "This Is Your Captain Calling" (Osborne/Kerr). het aanstekelijke, vrolijke "Wonderful" het derde door Argent/White geschreven nummer met koorzang van The King Singers bekoort eveneens minder, hoewel het daarop aansluitende, korte "Beginning" (Blunstone) een pareltje is.

inherent aan de muziek van de 3 eerder genoemde albums een wisselvallige verzamelaar waar veel moois op staat maar ook een aantal draakjes met name de laatste 3 nummers (15 t/m 17) van "Journey". ben niet bekend met de latere albums van Colin Blunstone (n.m.m. geen rockzanger), waarbij het opvalt dat er vanaf zijn vierde album "Planes" maar sporadisch op werd gestemd.