Bathory - Blood Fire Death (1988)

Ik hou totaal niet van Black Metal, maar dit albumpje vind ik toch een zeer degelijke plaat. Gewoon sterke en vooral sfeervolle nummers, met rustige intermezzo's in verwerkt. De zang is niet typisch Black, en dat vind ik ook al een pluspunt. De productie is wat magertjes, mar wat wil je? Dit album stampt al uit 1988.

3.0*
Want, het is nog steeds niet mijn genre.

Zeker een goed album, 't beste black metal album dat ik ken. Ook heeft dit album veel invloed gehad op de black metal bands die hierna volgde.

4,5 sterren!

Blood Fire Death was het eerste album waarop Quorthon de befaamde vikingelementen introduceerde. Na een stemmig intro met hoefgetrappel en gehinnik van het 8 benige paard van Oden start het album met het heldhaftige A Fine Day To Die. Na een akoestische inleiding gaat het nummer over in een stijdgewoel wat zijn weerga niet kent op comfortabel bang niveau. Onmiddellijke extase treedt in.

Na deze onwaarschijnlijke opening vervolgt de plaat zijn weg op een wat meer vertrouwde manier met het verpulverende The Golden Walls Of Heaven. Eigenlijk bevat Blood, Fire Death ook direct het beste van de hardere Bathory tracks. Holocaust en Dies Irae zijn eveneens bikkelharde zwartgerande thrashgranaten.

Met het oppermachtige titelnummer sluit het album af zoals het begonnen is. Heldhaftig, en majestueus. Hier duiken de akoestische passages weer op. Het serene koorwerk brengt je onmiddellijk weer naar de met bloedbesmeurde slagvelden alwaar de gevallenen de komst van de Walküren afwachten.

Dit gehoord hebbende zal men tot de slotsom komen dat Blood Fire Death een blauwdruk moet zijn voor de moderne black metal. Begonnen als Venom verering schaafde Quorthon aan zijn Bathory en gaf het meerdere gezichten. Twee van de meest graag geziene gezichten komen op dit album op voortreffelijke wijze samen.
Het is bij vlagen episch, overdonderend maar ook bij vlagen vernietigend en bikkelhard.

A Fine day to Die _ _

Hele dikke vette klasse! Belachelijk laag gemiddelde!

En hier een iets wat gladde en strakke Bathory. Maar toch nog lekker genoeg om zo nu en dan van te genieten. De kwaadheid is aanwezig, passie ontbreekt nog steeds niet en Quorton weet met blood fire death de plaat op een fantastische manier af te sluiten.
Kaasplankje en een goed glas whiskey maken je Bathory moment compleet.

Meedogenloos plaatje. Ongelooflijk, als je bedenkt dat deze muziek in 1988 uitkwam. Zo donker, scherp, venijnig, ijzig en bikkelhard klonk metal toen zelden. In 1988 waren (als ik het goed heb) speed metal, power metal en thrash in de mode. De zanger heeft bepaald geen gouden keeltje (eerder een keeltje van schuurpapier) maar past wel erg goed bij de muziek. Dus wat dat betreft valt er niets te klagen.

Grommende metal uit de donkerste krochten van de muziekwereld. Koptelefoon op en knallen maar.

Nou ja, er waren destijds natuurlijk al zat teringharde death- en blackmetalbandjes actief. Bathory zette denk ik wel een standaard, een blauwdruk zo je wilt, neer voor de sound van de Scandinavische scene die in de jaren 90 zou opkomen.

Dit album begint zo goed en eindigt dan weer in mineur. Ik wil meer epische black metal horen! Niet de punk van For All Those Who Died en Dies Irae. De afsluiter klokt tien minuten en is weer wat epischer, maar maakt niet duidelijk niet de indruk die A Fine Day To Die wel maakt. De eerste helft van Blood Fire Death is het beste wat Quorthon tot dan gemaakt heeft. Het is eigenlijk allemaal net wat beter dan Under The Sign Of The Black Mark. Ik snap daarom niet echt waarom dit album wezenlijk anders zou zijn dan de voorganger. Het is wat diverser en het steekt soms beter in elkaar en soms minder. Beetje inconsistent dus. Er valt zeker te genieten. Volop puike black metal en iets meer vikingmetalelementen. That's it. Dit album koerste alleen al snel af naar een puike 4,5* en zakt uiteindelijk onder de dikke 4* die Under The Sign... kreeg.


Tussenstand:
1. Under The Sign Of The Black Mark
2. Blood Fire Death
3. The Return
4. Bathory

Enter The Eternal Fire stond al op het vorige album, dus zo'n verandering in stijl vind ik het nu ook allemaal niet. Ja, de vikingthema's komen nu wel naar voren, maar de sound is niet per se heel veel anders. Jammere is wel dat de spectaculaire opener A Fine Day To Die en het afsluitende Blood Fire Death twee fantastische tracks staan, die ervoor zorgen dat ik het meer punkerige For All Those Who Died gewoon best kut vind. Het album is alsnog weer een stapje beter dan Under The Sign Of The Black Mark (beter gespeeld/gezongen/geproduceerd), maar ik snak nu echt naar de uitwerking van die epische sound. Maar ik weet waar we heengaan, dus laat Hammerheart snel maar gedraaid worden!

Tussenstand:
1. Blood Fire Death
2. Under The Sign Of The Black Mark
3. The Return......
4. Bathory

Hier is ie dan! Zoals voorspeld door andere users is dit album inderdaad het eerste album voor mij wat prima te pruimen is. De belangrijkste (en misschien wel enige) reden daarvoor is echter wel Fine Day, wat een magisch nummer. Die verbloemt bijna heel de plaat totdat ik ergens in het midden weer wakker word gebeukt.
Moest zelfs heel even aan Enslaved denken.

1. Blood Fire Death
2. Under the Sign of the Black Mark
3. The Return...
4. Bathory

A Fine Day To Die ----> masterpiece