Klinkt op het eerste gehoor als een veel betere plaat dan Soma, alleen jammer van de twee songs (Hesperus en Kingfisher) van een kwartier die ook nog eens achter elkaar staan, die zijn allebei veel te lang.
Ik wilde hier tegenin gaan, maar ik probeer het wat voorzichtiger uit te drukken. Voorlopig vind ik Soma absoluut beter dan deze. Op die plaat wordt ik de diepste krochten van een getormenteerde ziel ingesleurd, terwijl ik op Grief's Infernal Flower vooral doom volgens het boekje hoor. Maar ja, voorlopig dus. Het duurde lang voordat ik Soma echt op waarde ben gaan schatten: pas tijdens het optreden van Windhand op Roadburn. De nieuwe heb ik nu drie keer gehoord en ik parkeer 'm nog even op een 3,5, maar dat kan nog best veranderen.