Caspian - Dust & Disquiet (2015)

Tof, een nieuwe Caspian.
Hun voorgaande plaat vond ik de beste die ze tot dan toe gemaakt hadden. Ik ben benieuwd of ze dat niveau met deze kunnen evenaren.

Knap dat ze de platgetreden paden van de postrock toch weer spannend weten te maken.
Goeie!
Caspian - "Arcs of Command" (Official Audio) - YouTube

En de zang in een paar nummers bevalt me meer dan goed.

De plaat is op dit moment te streamen via de website van The New York Times:

Dust and Disquiet

Fantastische band met weer een prachtig nieuw album.
#2 Rioseco en #10 Dust and Disquiet zijn tot nu toe mijn favorieten. Al vraagt dit album veel luisterbeurten voordat alle kwartjes gevallen zijn. Ik kan nog niet zeggen of ik dit hun beste album ga vinden. Al is dat een beetje appels met peren vergelijken en staan de laatste 3 albums echt op zich.
Heel knap hoe ze zichzelf elke keer blijven vernieuwen en een eigen geluid hebben.

Natuurlijk label ik ze ook onder post-rock, omdat het nou eenmaal een naampje moet hebben. Echter klopt die benaming voor veel bands in deze hoek al lang niet meer echt en worden ze daar te kort mee gedaan. Dit o.a. omdat er helaas altijd een (vaak onterecht) negatief stigma aan deze term zal blijven hangen.

Net de eerste luisterbeurt erop zitten en hij bevalt me weer erg goed. Heerlijk hoe hard ze kunnen klinken op een track als "Echo and Abyss" en dan te volgen met het rustgevende "Run Dry" waarop enkel vocalen, een akoestische gitaar en piano te horen zijn.
De eerste indruk is heel goed, na meer luisterbeurten volgt mijn uitgebreidere mening.

Mijn soundtrack van de afgelopen dagen en ik moet zeggen dat dit misschien wel de beste plaat is die ik van dit jaar gehoord heb. Wat een heerlijke, sfeervolle Post-Rock zetten ze hier neer zeg!
Het album begint met het haast zwoel klinkende "Separation No. 2". De start met die rustige gitaar en de sax is al heel sterk, maar wat erna volgt klinkt ook erg goed. Rustig gitaarwerk, aangevuld met wat subtiel op de achtergrond geplaatste "orkestratie" (wat strijkers en blazers, kunnen ze misschien ook wel elektronisch hebben gemaakt).
"Ríoseco" is een post-rock track volgens het boekje: er word rustig opgebouwd tot een heftige climax waarin voor het eerst naar voren komt hoe hard ze kunnen klinken.
Dit laten ze namelijk nog eens in het kwadraat op "Arcs of Command" horen. Een zwaar post-rock geluid dat qua gitaargeweld soms zelfs richting Metal gaat. Ik word er als luisteraar helemaal "in gezogen" en even lijkt er niets anders te bestaan dan de muur van geluid die deze mannen produceren.
Leuk hoe ze dan weer zo'n contrast kunnen creëren door rustig te beginnen in "Echo and Abyss". Wederom een track waarin ze een beetje opbouwen naar een climax, maar op een andere wijze als in de tweede track. Daarnaast zetten ze hier voor het eerst wat vocalen in, wat ook weer voor een andere beleving zorgt. De tweede helft van de track klinkt wederom behoorlijk zwaar trouwens, iets dat me zeker wel bevalt.
Na al dat muzikale geweld zorgen ze weer voor rust met het prachtige "Run Dry". Een prachtig, rustig nummer waarin enkel een akoestische gitaar en een keyboard (vermengt met wat electronica) te horen is met een prachtig ingezongen tekst. Erg mooi gezongen en geweldig hoe ze ineens zo'n prachtig, rustgevend nummer kunnen brengen.
"Equal Night" is meer een soort intermezzo waarin enkel piano/keyboard geluiden te horen zijn. Wederom erg mooi, ingetogen en gevoelig gebracht. Ik moet er bijna een traan van wegpinken.
"Sad Heart of Mine" begint op een melancholische wijze, waarin het keyboard/de piano op een geweldige wijze wordt ingezet. Na bijna een minuut komt er zachtjes een gitaar bij en later de drums om wederom op te bouwen naar een prachtige, intense climax.
"Darkfield" is dan ineens qua stijl heel wat andere koek. De track begint met enkel wat trommelgeluiden en electronica. Het eerste stuk van de track blijft heel erg elektronisch klinken, meer dan dat ik tot dan toe gehoord had. Daarna heeft men zelfs een soort "remix" gemaakt van wat gitaargeluid. Verder maakt het gebruik van die donderende bas de boel lekker duister. Ook wanneer ze weer wat zachter klinkend gitaarwerk inzetten blijft het een erg intense belevenis en is de climax heavier dan ooit te voren.
Hierna kan men weer even bijkomen met het intermezzo "Aeternum Vale", waarin niet meer dan een akoestische gitaar te horen is.
En daarna dan de titeltrack, die veruit het langste nummer van het album is. Van alle voorgaande tracks was "Arcs of Command" de langste met 8 minuten en 49 seconden. Dit nummer zit hier met 11 minuten en 26 seconden dus ruim 2,5 minuten boven.
De eerste 2,2 minuten is er niet veel meer dan piano/keyboard geluiden te horen. Een rustig begin. Daarna worden de gitaren en het drumstel er weer bij gevoegd, maar blijft men een beetje in een mellow sfeer hangen. Net voorbij de 3 minuten krijgen we zelfs nog even een korte gitaarsolo, waarna de gitaren weer aanzwellen tot een groots, meeslepend geluid. Na deze climax vervalt men weer in rust door akoestisch gitaarwerk, ondersteund door het keyboard/electronica. Zelfs de strijkers komen weer even voorbij en dan word de muziek heerlijk dromerig. Even op een hangmat liggen om naar de sterren te kijken zou ik zeggen, maar met het wisselvallige weer van vandaag zou ik dat nu maar niet doen.
Wanneer de elektrische gitaren en het drumstel er weer bijkomen houden ze deze dromerige sfeer vast tot een erg sterke climax, vooral door de grote rol die de strijkers hier in meespelen.
Na de climax keert de rust weer even terug om zo dit prachtige hoofdstuk af te sluiten.
Het is moeilijk om tussen al deze muzikale pracht favoriete tracks uit te zoeken, maar ik ben uiteindelijk gegaan voor "Arcs of Command" en "Darkfleid". De rest van het album blijft alleen ook meer dan het luisteren waard.

Wauw, wat is dit een zalig en met vlagen zelfs bruut album geworden!
Net een eerste luisterbeurt erop zitten en werd regelmatig van mijn sokken geblazen.
Met name Arcs of Command, Darkfield en Rioseco zijn ondanks de 'clichés' top of the bill in het genre.
Verder vind ik vocalen in 'Post Rock' (geef het beestje een naam) vaak erg tricky, maar bij de rustige stukken zoals Run Dry pakt dit verrassend goed uit. Deze gaat nog hoog eindigen op mijn eindejaarslijstje

Caspian zijn de nieuwe post-rockkoningen met Dust and Disquiet. Waking Season (nog niet beoordeeld, vreemd) vond ik al fantastisch, maar deze gaat er nog flink overheen. Ongelofelijk gevarieerde, gepassioneerde en sfeervolle plaat van begin tot eind. Heerlijk zwaar riffwerk, mooie ingetogen vocalen en akoestische passages en ruimtelijke spacy post-rockpassages van een niveau waar geen ene post-rockband aan kan tippen op dit moment.

Jeetje, wat mooi! Dit heeft een aantal luisterbeurten op me in moeten werken maar wat een prachtige songs. Mijn favorieten: Sad Heart Of Mine en Run Dry, pareltjes!

Verwoestend mooie postrock plaat. Herbergt alles van rustige sferen tot achtergevel wegblazende exploses.