John Coltrane Quartet - The John Coltrane Quartet Plays (1965)

Dit is echt zo'n plaat die af en toe over het hoofd wordt gezien door de enorme omvang van John Coltrane's discografie. Zonde, want het is een prima album van het 'klassieke' kwartet met Tyner, Garrison en Jones (Art Davis is op een aantal tracks ook nog te horen op tweede contrabas). Zoals altijd wordt de muziek zeer bevlogen en met veel energie gespeeld, maar er zit ook nog wel conventionele structuur in de nummers en de melodieën.

'Chim Chim Cheree' (origineel uit 'Mary Poppins') krijgt hier een vergelijkbare behandeling als 'My Favorite Things' een paar jaar eerder. Ook 'Nature Boy' is een bekend wijsje (ooit een hit voor Nat King Cole) dat door het kwartet flink binnenstebuiten wordt gekeerd.

Eerlijk gezegd is dit ook zo'n beetje de laatste Coltrane-plaat in zijn oeuvre die ik echt vaak draai, want vanaf zeg.. 'Ascension' en 'Sun Ship' raakt de man me toch een beetje kwijt (al blijf ik het toch met enige regelmaat proberen).

Pfff wat is Coltrane toch lastig wanneer je een top-10 moet samenstellen en je zeker weet dat je op één iets van hem móét staan hebben, maar ja welke plaat hé??? A Love Supreme staat nu al een hele tijd op één te pronken maar ach, het kon even goed Sun Ship geweest zijn of deze (of een andere )

Op dit moment is dit misschien wel mijn lievelingsplaat. Op één ermee zou ik zo zeggen zeg ik zo . Maar wellicht niet definitief wat want had die vent allemaal neit voor wonderbaarlijks opgenomen!!!

Dit pareltje kende ik nog geeneens! Heel mooi

Wat ik hier zo bijzonder vind aan Coltrane (en zijn kwartet) is de manier waarop hij eerst intrigerende, swingende melodieën met vele lange noten uit zijn toeter blaast om dan langzaam (of zeer snel doch toch subtiel) te verharden en te versnellen, hard tekeer te gaan om uiteindelijk terug bedachtzaam - maar dan in één of andere hoge sfeer - naar het thema terug te keren. De interactie met de andere muzikanten maken het af: Samen met Trane komen ze mee op gang, steeds dieper en stomender. Wanneer het 'kookpunt' dan bereikt is en de als het ware gehypnotiseerde Coltrane weer langere, zwevende noten begint te spelen, gaan de anderen even energiek en stomend verder.

Het is die continue tegenstelling tussen hard en zacht, licht en zwaar, orde en chaos in zowel de partijen van één muzikant als in het samenspel alle partijen, die mij steeds in verrukking brengt. Als een draaikolk word ik hier in meegesleurd en verdrink ik te midden een wildernis van emotie en intensiteit.

Niemand heeft die grens tussen melodie en emotie en (de voor Coltrane zo typische) aardse spiritualiteit zo eerlijk en met zoveel gevoel verkend als dit kwartet. Brazilia en Nature Boy zijn twee schitterende getuigen hiervan.

Dit album is begin dit jaar opnieuw uitgebracht (EAN 0602517920323). Weet iemand iets over de geluidskwaliteit van die re-issue? De hoes is immers een exacte kopie van wat in deze box verschenen is, en daarover zijn de commentaren vernietigend...

(Het gaat overigens om een versie zonder bonus-tracks... Zonde. )

Zolang de muziek maar dezelfde is en de foto's mooi zijn maakt dat goedkope kartonnetje voor mij niet veel uit. Een arme student als mezelf heeft liever zoiets dan een mooie, dure uitgave

De liner notes van de jaren '90-reissues hebben voor mij wel degelijk een meerwaarde. Zou het spijtig vinden die te moeten missen. Als het geluid daarenboven ook niets is (vinyl-kwaliteit), dan betaal je er beter niet voor...

Het geluid van de "originals" minder goed dan de vorige reissues??! Meen je dat nu? Nochtans zijn ze wel degelijk geremasterd en klinken ze stuk voor stuk een tikkeltje tot heel erg veel beter (ik heb meermaals de test gedaan). Enkele kennissen van me die al heel wat liggen hadden van de '90-reissues kopen beetje bij beetje ook de "originals" voor de betere klank...

Het wordt gezegd. Ben wel benieuwd er eens een te horen...

Dus je beweerde dat de originals van mindere kwaliteit zijn zonder ze ooit gehoord te hebben? Achzo... dat is proper

Ik verwees duidelijk naar commentaren die ik gelezen had, zelfs met een linkje erbij. Mocht ik weten hoe de vork precies aan de steel zit, had ik toch geen vraag op het forum geplaatst...?

Sorry, mijn fout

Om dus een antwoord op je vraag te geven:
Ja, die box is best wel goed. Erg goede geluidskwaliteit (vooral van Box Vol.1 is véél beter dan vorige uitgaven, maar de rest is zeker ook mooi geüpdatet) en niet duur. Je kan de albums natuurlijk ook apart kopen ipv van de box. En ik ben overigens volledig akkoord met het idee dat die oranje streep met "original" er op nogal een spijtigheid is, dat er dan weer geen overbodig bonus-materiaal opstaat vind ik dan weer een pluspunt.

Kortom krijg je enkel de originele nummers in hoogwaardige geluidskwaliteit met enkel de originele liner notes (als het ware als op een lp --> zonder boekje) and that's it.
Een scherp geprijsd no nonsense concept dus.

Tjah, meningen verschillen uiteraard. Dat je de het bonusmateriaal overbodig noemt verbaast me wel. 'Feelin' Good' is voor mij zowat het hoogtepunt van de hele plaat: zo'n doorleefde en duistere versie van het nummer heb ik nog maar zelden gehoord eigenlijk (die intro van McCoy Tyner ook... ).

Maar goed, wel bedankt voor je uitgebreide toelichting. Nu kan ik weer aan het twijfelen gaan...

Het bonusmateriaal op deze cd is idd verre van overbodig. Feelin good is zelfs een van de beste nummers op de plaat.

Een artiest die het fundament van je "logica", die toch al vrij onsamenhangend was, terecht doet wankelen

Ik denk niet dat ik enkel voor mezelf spreek als ik stel dat je tijdens het beoordelen van verscheidene artiesten bij ieder (onbewust) een andere standaard toepast. Zo dringt het besef in me door dat indien dit album was opgenomen door een ander kwartet hier misschien wel een maximale score had ingezeten... Degradeer of onderwaardeer ik hiermee John Coltrane - ik kan u verzekeren dat het niet ter kwader trouw gebeurt. Toen ik jazzmuziek leerde kennen zorgde A Love Supreme voor een soort Copernicaanse revolutie in mijn luistergedrag: ik zocht wekenlang amper nog naar andere muziek, want het leek er eerder op dat de juiste muziek mijn pad had gekruist. Wekenlang bleef ik dat album maar luisteren totdat er een "point of no return" bereikt werd. U begrijpt het al, deze heer kan bij mij weinig fout doen.

Eigenlijk gaat wat ik hierboven zeg ook op voor de twee andere Impulse!-albums die ik de voorbije dagen heb leren kennen (Coltrane en Crescent) - mijn absolute favoriet zal deze heer nooit worden vrees ik (Evans en Dolphy raken bij me toch nog altijd een andere snaar), maar tot nu toe blijft Coltrane als solist wél een onovertroffen gigant!

We beschouwen dit dan als een "standaard-werk" binnen zijn oeuvre, maar dan ook enkel omdat Coltrane de lat zó ontzettend hoog gelegd heeft natuurlijk.

Echt heb jij die saaie Evans hoger zitten dan Trane? Wat is muziek toch mooi. Trane staat bij mij echt op eenzame hoogte en daarna komen er pas wat andere artiesten. Dat maakt jazz en muziek zo leuk, dat iedereen het zo anders ervaart.

Aan bovenstaande superlatieven valt niet al te veel toe te voegen, denk ik. Coltrane's dynamische spel werkt quasi altijd bij mij, en als je daarrond dan nog McCoy Tyner, drummonster Elvin Jones en Jimmy Garrison (én Art Davis op track 3!) op bas hebt staan..

De opener ken ik uiteraard, van Mary Poppins. De band gaat echter algauw met de melodie aan de haal; niet zo overrompelend als bij My Favorite Things maar toch, een solide opener. Daarna volgt hoogtepunt Brazilia, pfoeh, klein kwartiertje genieten geblazen!

Nature Boy is wat onopvallender (naar Trane-normen), maar Song of Praise, met geweldig bas-intro, vormt een erg knappe afsluiter.

4 sterren