Pyrolysis - On Mountains High I Stand (2015)

Drie jaar na Remedy for the Night is Pyrolysis terug met een voltijdsalbum. In die drie jaar heeft de band hard aan de weg getimmerd en de meest belangrijke verandering is de komst van het vijfde bandlid: Rikke Linsen heeft de band versterkt met haar viool en achtergrondzang. Nu de viool niet langer uit een doosje komt is het geluid wat echter geworden en dat komt het geheel ten goede. Hierdoor kan ook toetsenist/accordeonist Laurens Krah zich meer richten op andere geluiden en horen we zelfs hammond orgeltjes op On Mountains High I Stand.

Iedereen die Pyrolysis kent weet dat het Ierse folk/punk maakt in de stijl van Flogging Molly, Dropkick Murphys en Fiddler's Green. Liefhebbers van die stijl komen op dit album dan ook niets tekort. Lekkere vioolloopjes, opzwepende ritmes, vrolijke meezingers en soms zelfs het welbekende geluid van de tin whistle, gespeeld door bassist/achtergrondzanger Tim Elfring. Vooral de korte snelle nummers zoals 'Yarr', 'Battle Cry' en 'Life at Morrisons' stellen niet teleur op dit vlak. De stem van drummer/zanger Stan Eimers past perfect bij het gekozen genre en hij weet mooi dat Ierse accent te mimicken, wat vooral opvalt bij opener 'Yarr'. Wat de band op dit vlak vooral doet opvallen is de samenzang, die vaak de nummers memorabeler maakt. De uitvoering van de traditional 'Loch Lomond', welke volledig zonder instrumenten wordt gezongen, laat zien dat de stemmen van Eimers en Linsen perfect bij elkaar passen. Op het rustigere 'A Song Called Cheese' neemt Tim Elfring de lead vocalen voor zijn rekening en dit nummer blijkt één van de sterkste van het album. Met zulk een sterke vocale bezetting gaat het zelden mis. De band weet echter variatie te behouden. Nummers als 'Face' of 'Standing Tall' kennen totaal geen folky kenmerkjes en neigen meer naar de gewonere punk/rock. Eigen werk wordt ook afgewisseld met traditionals zoals 'Morrison's Jig'. Het album wordt afgesloten met een meditatief stukje genaamd 'Rofuss', welke wederom de kundige samenzang benadrukt.

Ik luister het album graag nog eens door. Het enige waar wat mij betreft wat meer aandacht aan kan worden besteed voor een volgende keer is de productie. Er valt goed doorheen te luisteren, maar vooral de gitaar van Sven Schipper komt er niet goed doorheen, wat erg jammer is. Een dikke riff als die van 'Standing Tall' klinkt daardoor niet zo lekker als deze had kunnen klinken.

Al met al hebben de heren en dame van Pyrolysis een lekker album uitgebracht. Voor liefhebbers van folk/punk is dit zeer aan te raden, maar vooral live is deze band erg goed. Mijn favorieten zijn 'Yarr', 'Battle Cry', 'A Song Called Cheese' en 'Loch Lomond'.

Vermakelijk album Niet per se muziek die ik vaak luister, maar aangezien één van de bandleden een studiegenoot is heb ik het album gekocht en het is zeker niet tegen gevallen.