0
geplaatst: 3 december 2024, 23:27 uur
Het debuut van Spillage, de groep rond Tony Spillman, voormalig gitaarroadie bij Trouble. In tegenstelling tot de drie navolgende studioalbums kwam ik deze niet fysiek tegen maar gelukkig is er streaming.
Zanger is hier nog Lothar Keller, die een cleane stem heeft; anders dan die van opvolger Elvin Rodriguez die vanaf de tweede Spillage Blood of Angels is te horen. De stem van laatstgenoemde is pakkender dan Keller hier doet; op zijn beurt is de stem van Keller wél (zeer!) geschikt voor diens andere groepen, te weten Divinity Compromised (progmetal) en Sacred Dawn (U.S. metal).
Hij is in die periode tevens gitarist in The Skull, de groep van ex-Troublezanger Eric Wagner, maar als vocalist minder passend bij het doomgenre.
Daar komt bij dat de productie (van Troublegitarist Bruce Franklin) wat vetter had gemogen, met name het drumgeluid op Spillage klinkt droogjes in vergelijking met de drie studioplaten erna. De band moest nog groeien, wat niet wegneemt dat er veel valt te genieten.
Qua gitaren klinkt Spillage namelijk als Trouble, dat op hun beurt inspiratie haalde bij Black Sabbath en Tony Iommi. Wie houdt van doommetal en tempowisselingen zit hier goed. The Road is een goed voorbeeld, doordat de sterkste elementen samenkomen. Gitaartandem Spillman (slag) en Nick Bozidarevic (lead) brengt steevast ijzersterke gitaarlijnen in de beste Troubleaanse traditie.
Buitenbeentje is Devil Woman, dat licht start en gaandeweg enkele referenties naar Uriah Heep krijgt, vooral halverwege dankzij de koortjes. Het album bevat overigens ook vrij spaarzame toetsenbijdragen, de cd opent er zelfs mee. Ze zijn van Paul Rau, op dat moment nog niet vast groepslid bij Spillage, wat kort na het tweede album zou veranderen.
Een aardig debuut, dat eigenlijk wel een remix verdient met zwaardere productie en de huidige zanger bij de microfoon.
Zanger is hier nog Lothar Keller, die een cleane stem heeft; anders dan die van opvolger Elvin Rodriguez die vanaf de tweede Spillage Blood of Angels is te horen. De stem van laatstgenoemde is pakkender dan Keller hier doet; op zijn beurt is de stem van Keller wél (zeer!) geschikt voor diens andere groepen, te weten Divinity Compromised (progmetal) en Sacred Dawn (U.S. metal).
Hij is in die periode tevens gitarist in The Skull, de groep van ex-Troublezanger Eric Wagner, maar als vocalist minder passend bij het doomgenre.
Daar komt bij dat de productie (van Troublegitarist Bruce Franklin) wat vetter had gemogen, met name het drumgeluid op Spillage klinkt droogjes in vergelijking met de drie studioplaten erna. De band moest nog groeien, wat niet wegneemt dat er veel valt te genieten.
Qua gitaren klinkt Spillage namelijk als Trouble, dat op hun beurt inspiratie haalde bij Black Sabbath en Tony Iommi. Wie houdt van doommetal en tempowisselingen zit hier goed. The Road is een goed voorbeeld, doordat de sterkste elementen samenkomen. Gitaartandem Spillman (slag) en Nick Bozidarevic (lead) brengt steevast ijzersterke gitaarlijnen in de beste Troubleaanse traditie.
Buitenbeentje is Devil Woman, dat licht start en gaandeweg enkele referenties naar Uriah Heep krijgt, vooral halverwege dankzij de koortjes. Het album bevat overigens ook vrij spaarzame toetsenbijdragen, de cd opent er zelfs mee. Ze zijn van Paul Rau, op dat moment nog niet vast groepslid bij Spillage, wat kort na het tweede album zou veranderen.
Een aardig debuut, dat eigenlijk wel een remix verdient met zwaardere productie en de huidige zanger bij de microfoon.
* denotes required fields.
* denotes required fields.