Stryper - Fallen (2015)

Het openingsnummer staat al op YouTube: klik.

Big Screen Lies en Fallen inmiddels ook.

En vanaf vandaag kunnen we nog een track beluisteren: Let There Be Light. Klinkt weer lekker hoor!

wie hier z'n lachen kan houden, moet een beurs krijgen voor de toneelschool!

Na de samenwerking tussen Michael Sweet en George Lynch eerder dit jaar alweer een nieuwe van Stryper. Zoals verwacht klinkt de muziek prima, maar op het eerste gehoor vind ik dit album toch wat minder dan de voorganger No More Hell to Pay. De nummers zijn me iets te simpel en te weinig gericht op de gitaarrifs en -solo's. Misschien had men toch beter meer tijd genomen. Niettemin een genietbaar plaatje.

Oh ja, nog even lachen met die teksten. Bijna vergeten.

Nu ben ik helemaal niet vroom ofzo hoor maar waarom is het zo lachen met die teksten? Omdat ze een blijde boodschap verkondigen misschien? Ik moet nogal eens lachen om die teksten en clowneske beschilderingen van de meeste death/blackmetal bandjes. Ga ik ook niet posten onder de nieuwe van Vader of al die andere.....

Ieder zijn meug natuurlijk.Wat ik zeggen wil is dat zodra er iets van een christelijke boodschap in zit het als irritant wordt ervaren. Zodra het satanisch is hoor je er niks over.

Niet alleen de teksten, het is ook die ongelofelijk enge gladde pophardrock sound die me kouwe rillingen doet bezorgen. en waarom je over satanisme niks hoort? nou ja, die gasten weten tenminste nog dat ze grappen maken en denken oude dametjes te kunnen provoceren, maar ik geloof dat deze gasten hier daadwerkelijk in het sprookje 'god' geloven en dat is vele malen enger.

Tja.... het is natuurlijk maar hoe je er tegenaan kijkt. Maar er zijn er in het satanische genre ook genoeg
die het hele gedoe nogal serieus nemen trouwen maat dat terzijde...

Ik wilde eigenlijk een beetje subtiel sarcastisch zijn Rockfan. In hoofde van sommigen is het blijkbaar de norm dat je Stryper een lachertje moet vinden. Die Schnee zit er al over te melken nog voor het album uit is. Dat vind ik dan het lachertje.

Het openingsnummer doet na de intro overigens sterk denken aan Mercyful Fate. En After Forever aan euh.. Black Sabbath natuurlijk. Ook zo'n lachwekkende band met christelijke teksten en enge muziek waarvan je koude rillingen krijgt.

Qua lyrics is deze Stryper nog redelijk universeel te noemen. Veel teksten kan je namelijk breder opvatten dan puur het Christendom (tracks als "Big Screen Lies", "Love You Like I Do" en "All Over Again" bijvoorbeeld).
Goed, er zitten er ook een aantal tussen die rechttoe rechtaan zijn ("Yahweh" en "King of Kings"), maar dat deed Stryper eigenlijk altijd al.
Ik geef deze dezelfde score dan zijn voorganger. Ondanks dat ik Sweet's samenwerking met Lynch van eerder dit jaar beter vind (mede door Lynch z'n vette gitaarwerk), maar deze Stryper gaat er toch ook weer goed in hoor.
Meestal heb ik een bloedhekel aan koortjes, maar het koortje waarmee "Yahweh" aftrapt (en die later in de track nog verschillende keren terugkeert) vind ik eindelijk eens een keer wel toepasselijk. Daarna begint een nogal basic klinkend gitaarriffje en is het voornamelijk het stemgeluid van Michael Sweet dat deze track draagt. Niet erg, want zijn stemgeluid is naar mijn mening nog erg goed.
Toch na een ruime 3 minuten ineens een hoge uithaal van Sweet en een sterke gitaarsolo erachteraan. Bijna 1,5 minuten gitaarvuurwerk, heerlijk.
"Fallen" begint niet bijster interessant, maar net over de helft word je als luisteraar wat wakkergeschud door een naar mijn mening wederom erg passend koortje en Sweet die er op sterke wijze overheen schreeuwt. Het geeft het nummer nog net even de ballen die in het eerste deel ontbraken.
"Pride" begint met een lekker zwaar klinkende instrumentatie. Wanneer Sweet begint te zingen downtunen ze het iets en voegen ze iets meer melodielijnen toe. Die hier en daar terugkerende zware riff waar de track ook mee begint doet me wat aan Metallica denken en dat terwijl ik weinig naar laatstgenoemde luister. Het doet me alleen een beetje aan het gitaarwerk uit "Enter Sandman" denken.
"Big Screen Lies" is vooral lekker melodieus en catchy. Daarnaast zingt Sweet hier de longen bijna uit zijn lijf. Geweldig gezongen een een lekker catchy klinkende instrumentatie.
Hierna volgt het voor mij minst interessante deel van het album. "Heaven" en "Love You Like I Do" klinken een beetje inwisselbaar en zijn wat standaard. De ballad "All Over Again" is ook weinig origineel.
"After Forever" klinkt zowel instrumenteel als vocaal best apart. Een aparte melodielijn en Sweet lijkt ook wat anders in de mix te staan dan op alle voorgaande tracks. Net alsof ze hem er wat rauwer in gezet hebben. Erg aangenaam voor de variatie na het wat clichématige gedeelte.
"Till I Get What I Need" is weer een heerlijke uptempo rocker waarop alle musici even lekker kunnen knallen. Heerlijke zang en een lekkere uptempo instrumentatie als begeleiding waarbij de gitaarsolo's en het strakke drumwerk het meest opvallen.
"Let There Be Light" vind ik dan weer wat bij het inwisselbare gedeelte horen. Het is wel een degelijke track, maar we hebben het allemaal al eens eerder (op deze plaat) voorbij horen komen.
Op "The Calling" krijgt het gitaarwerk een wat centralere rol en dat bevalt mij prima. Lekker gitaarwerk en een aantal sterke, melodieuze solo's.
Bij "King of Kings" doen de wat meer uptempo coupletten het bij mij beter dan het wat langzamere, bijna prekerige refrein.
Over de gehele lijn gezien naar mijn mening weer een degelijke plaat van Stryper.

Stryper en Fallen, kunnen ze nog verrassen? Jazeker.

Met opener Yahweh zet Stryper één van zijn beste nummers ooit neer. Meteen een massief a capella intro, dan een heerlijk stoempende riff, gevolgd door een snel deel en dan juist een log thema, pakkend gitaarduel en de terugkeer van de beginriff. Instant klassieker.
Dan volgen het eveneens sterke titellied Fallen en Pride is eveneens massief, gevolgd door het iets kalmere Big Screen Lies.

Met de drie volgende nummers zijn ze me even kwijt. Het stevige Heaven en Love You Like I Do vind ik mindere composities en ballade All Over Again is me te klef.
Daarna echter laait het vuur fel op. Eerst de cover van Black Sabbaths After Forever (hier zou eens een doedelzakversie van moeten worden gemaakt, die gitaarlijn blijft me toch mooi!), Till I Get What I Need is heerlijk uptempo, Let There Be Light begint slepend maar komt spoedig op gang, met The Calling meer aangenaam uptempo werk en King of Kings houdt het onwaarschijnlijke midden tussen vette metal en een aflevering van BBC Songs of Praise en doet dat nog pakkend ook.

Zanger-gitarist-producer Michael Sweet schreef op de cover na alle nummers, waarvan twee met gitarist Oz Fox. Zijn productie staat als een huis; heavy en toch transparant, dus niet dichtgesmeerd. Sterk album, op dat blokje van drie na.

Nog een opmerking op die van Schnee (niet meer op MuMe) uit 2015: Ik had collega's van zo'n 25 jaar jonger die fanatiek en getalenteerd musiceerden in diverse metalgroepen. Van hen begreep ik dat ze in blackmetalkringen nogal wat racisme waren tegengekomen. Eén van de redenen dat ze op een gegeven moment helemaal klaar waren met het wereldje.