Blackmore's Night - All Our Yesterdays (2015)

Titelnummer is voor mijn verwachting alvast een tegenvaller. Voorts lijkt het er op dat Moonlight Shadow enne..... I Got You Babe onder het stof vandaan zijn gehaald.

Where Are We Going From Here zou opnieuw opgenomen kunnen zijn. Althans een gelijknamig nummer staat op Ghost Of A Rose.

Door de rest laat ik me maar weer verrassen... al verwacht ik weinig echte verrassingen. De intrumentals schijnen wel weer mooi te zijn naar ik gelezen heb.

De ''succesformule'' begint nu toch echt wel sleets te worden hoewel ie dat al jaren was natuurlijk.

OMG, wat is het titelnummer irritant!
Zo, dat is er alvast uit. Een aantal jaren geleden wist Blackmore's Night me nog wel te bekoren met een live optreden, maar dit studio album vind ik niet echt geweldig.
Sommige composities, zoals het eerder genoemde titelnummer, vind ik gewoon niet goed. En dan staan er ook nog eens twee tenenkrommende covers op. Dit komt ook omdat ik de originele versies ook al niet fantastisch vind overigens. Maar van alle nummers die je in een Blackmore's Night jasje zou kunnen steken kiezen voor "Moonlight Shadow" (Mike Oldfield & Maggie Reilly) en "I Got You Babe" (Sonny & Cher)? Ik denk dat de smaak van Candice Night en Ritchie Blackmore niet bepaald overeenkomt met die van mij. Dat mag, maar het resulteert er wel in dat er nog eens 2 nummers op de plaat staan die ik niet goed vind.
Soms komen er wel mooie passages voorbij, al hebben we het allemaal wel al eens eerder gehoord. Zo vind ik "Allan Yn N Fan" nog wel mooi en "Will O' the Wisp" vind ik persoonlijk de mooiste compositie van het hele album.
Een erg fraai nummer tussen verder wat middelmatig tot slecht werk.

Ik vind Moonlight Shadow wel een mooi nummer, maar deze coverversie is gewoon niet goed.
Een paar jaar geleden deden ze wel een prima versie van Wish You Were Here, toen konden ze wel coveren.

Op de meeste B(z)N albums genoeg wat dik de moeite waard is maar nu is het wel erg dun gezaaid. Een zouteloze herhaling van doorsnee popmateriaal kun je het beter noemen. B(z)N is goed voor kinderpartijtjes geworden. Moonlight Shadow is wel de grootste miskleun op deze plaat. Je kijkt dan nog hoopvol uit naar de teleurstellende standaardsolo die te kort is en niets toevoegt.

Aparte vermelding verdient echter nog wel het op A Whiter Shade Of Pale gebaseerde Darker Shade Of Black met een fraaie eindsolo en het vervoerende Earth, Wind and Sky. Het overige hebben we al 10 keer eerder gehoord en zijn slechts variaties op uitgemolken thema's. Kwaliteit is zoals gewoonlijk weer uitstekend maar er gebeurt vrijwel niets bijzonders meer.

Gezien het teveel aan te slappe covers en herbewerkingen plus het gebrek aan prijsnummers lijkt de inspiratie en de koek nu wel op ook. Blackmore kan dan ook beter de eer aan zichzelf houden om hopelijk over een jaar met de DP/Rainbow reünie in stijl met pensioen te gaan. Beter zou het nooit meer worden.

Luister en huiver.

All Our Yesterdays - Blackmore's Night (Full Album) - YouTube

Je waant je op een dorpsplein ergens langs de Moezel in Zuid Duitsland, of in ander bergachtig gebied in Zwitserland. Op een jaarfeest. Folklore.
Wat een plaat zeg. Pff.


Ritchie Blackmore is i.t.t. Ronnie James Dio, Cliff Burton, Jeff Hanneman, Jon Lord, Jimi Hendrix, Cozy Powell, Phil Lynott, Dimebag Darrell, Rhandy Roads en al die anderen nog onder ons. Een levende hardrocklegende, bekend van Rainbow en Deep Purple en fantastische klassiekers als Mistreated en Kill the King en Tarot Woman.
En dan houdt Ritchie zich tegenwoordig met dit soort shit bezig. Eeuwig zonde.
The Other Side is wel een mooi nummer.
En de titelsong zelfs ook, maar niet voor mijn vroegere rockgitaarheld Ritchie Blackmore!

Blackmore is weliswaar nog vingervlug genoeg maar schijnt een beginnende vorm van arthritis te hebben ontwikkeld. In dat licht bezien denk ik ook niet dat je hem weer zo zal zien vlammen als weleer. Of deze inmiddels 20 jaar lange trip een knieval voor zijn vrouw is geweest of een bewust zelfgekozen richting laat ik maar in het midden. Hij is er wel consistent en stabiel onder gebleven in ieder geval. Zo stabiel dat de verveling nu ook wel duimendik toeslaat. Daar is dan ook gewoon een ander publiek voor gevonden.

Het titelnummer zou uitstekend ingezonden kunnen worden voor het Eurovisie Song Festival.

De spieker op de kop.

Tja, al die kritiek hier omdat het niet heavy genoeg is.
Maar oké, dit is wellicht geen zwakste album met een aantal overbodige covers.