Gucci Mane - No Pad No Pencil (2007)

Gucci is de artiest waarvan ik haat dat ik ervan hou. Er is iets mis met die zin, dus ik hoop dat de boodschap overgekomen is. Als ik er niet voor in de stemming ben, heb ik een hartgrondige hekel aan de trapmuziek die hij maakt, die vaak te hersenloos en te loom klinkt en gebracht wordt via een discografie die lijkt op een kamer van een vergevorderd hamsteraar.

Maar met vlagen kan ik toch oh zo ongelooflijk hard genieten van de muziek die hij brengt, ook al is het geen goed idee om bij hem 'platen' te luisteren. Deze tape deed me toch wel weer glimlachen, ook al heeft het absoluut geen replay-waarde. Dit betekende volgens de verhalen een grote ommekeer voor de Mane. In plaats van teksten neer te pennen, ging hij hier voluit voor het 'laat die pen maar liggen'-idee, dat hij tot de dag van vandaag zou blijven aanhouden.

Geeft dat goede lyrics? Haha, neen. Dit is Gucci Mane. Gucci Mane is geen briljant auteur, maar wel een top-mc omdat hij heerlijk muzikaal rapt, zijn eigen idee heeft over hoe de muziek moet klinken en zich daar als een koppige hond in vastbijt. En hij komt ermee weg. Dit is nog in zijn vroege trap-periode, toen trap nog meer Lil' Jon dan Lex Luger was. Toen hij nog niet uitgeput en half slaperig klonk, maar met momenten nog een bruisende energie in de microfoon torpedeerde.

Op deze tape klinkt hij zelfs nog verrassend consistent? Waarom dan maar 3*? Omdat het waarschijnlijk de enige keer is dat ik deze tape in zijn geheel draai, dat ik er een vies harde single op mis en omdat Gucci ook wel betere zaken heeft uitgebracht. Maar dit is zo'n tape boordevol 'niet-nadenken-maar-gewoon-gaan-met-die-banaan'-muziek. En dat moet er ook zijn.