Een heel bijzonder album. Faris heeft een Ethipische (Touareg) vader en een Italiaanse moeder. Hij is in Frankrijk opgegroeid en raakte enerzijds geïnspireerd door westerse muziek van Jimi Hendrix, anderzijds door de zogenaamde Desert Blues. Door de muziek van Jimi Hendrix komt hij in aanraking met de inspiratiebron hiervan, de blues, en dan zeer specifiek de Delta Blues. (Mississippi). Volgens Faris heeft de Delta Blues zijn wortels in de muziek van de Sahara en de Sahel en wil deze muziek weer 'thuis' brengen. Daarvoor heeft hij 10 echte Delta Blues klassiekers genomen en deze zijn vertaald en in een Desert Blues achtige setting geplaatst. Nu heeft Faris meer dan voldoende ervaring met de Desert Blues , hij heeft samengespeeld met Terakaft en Tinariwen. Enkel blijft hij echt bij de bron, zeer kale bewerkingen , akoestisch. Naast Faris speelt enkel delta-blues specialist Leo Welch mee. Mede hierdoor is het een intiem en intens album geworden, waarbij het vrij lastig is om de delta blues nummers te herkennen. Dit hele proces doet me denken aan Joep Pelt. In een klein theatertje heb ik hem een keer gezien en vertelde hij zijn verhaal. Het programma heette van Mali tot Missisippi. Als tiener helemaal geïnspireerd doof de oude Delta Blues mannen en hij heeft een enkele stokoude muzikant nog bezocht. Vanuit Amerika ging hij naar Afrika om zich te verdiepen in Ali Farka Touré. Hij heeft ook een cd gemaakt met Desert Blues songs samen met Lobi Traoré, ook te vinden hier op MM.
Al met al is deze cd van Faris een aanrader, Desert Blues op zijn puurst. De Blues die weer thuis is gekomen.