Warhorse - Red Sea (1972)

Mensen die na bands als Deep Purple en Uriah Heep nog niet genoeg kunnen van dat genre rock muziek en blijven zeuren dat de huidige muziekgeneratie er niks van kan moeten Warhorse toch eens proberen.

De groep is ontstaan door Nick Simper. Nick Simper was de bassist van Deep Purple ten tijde van MK1. Nadat Nick Simper was vertrokken bij Deep Purple is hij Warhorse begonnen. Ook Rick Wakeman (o.m. Yes) heeft een tijdje in deze band gespeeld.

Over Red Sea. Dit album heeft al iets meer een eigen gezicht dan het debuutalbum 'Warhorse'. Toch zijn de invloeden van DP nog steeds te horen. Vind hun debuut wel lichtelijk beter. Beste nummer is Mouthpiece.

De bonustracks die je op beide albums vind zijn geen b-kantjes, maar nummers die eigenlijk op het 3e album moesten verschijnen. Helaas voor de fans is die album er nooit gekomen, maar zijn de tracks nu wel te beluisten op hun enige 2 studio albums.

Back in Time heeft echt een fantastische solo. Deed me zelfs even denken aan het fantastische Maggot Brain van Funkadelic. Zoals Klumpie al zegt is dit een aanrader voor fans van Deep Purple en Uriah Heep.

Red sea opent sterk. Back in time is toch wel het mooiste nummer. Sybilla is ook een uitblinker en ook heel geslaagd is de cover I (Who have nothing.) De rest gaat allemaal wel. De zanger klinkt beter en als het goed is hebben ze hier ook een nieuwe gitarist. Vier sterren voor Warhorse.

deze is, vind ik, wel een stuk minder dan het denuut album. jammer ik had graag nog een lekker hard goed rock album van deze groep gehad.
het is nog steeds wel aan te horen en zeker niet slecht, daarom toch 3***. hij is ook minder, m.u.v sommige nummers, hard/ruig en rauw dan het vorige album.

Warhorse liefhebbers zouden Fandango (I) eens moeten proberen. Is ook van Nick Simper en de op Red Sea spelende gitarist Peter Parks doet ook mee, later kwam drummer Mac Poole (RIP) erbij, maar erg lang heeft Fandango ook niet geduurd. Red Sea opent lekker fris met het titelnummer, waarna het epische Back in Time komt met een zware riff en sfeervol orgelwerk. Het vocale gedeelte duurt daarin misschien twee minuten, waarna de gitarist alle ruimte krijgt en er met zijn intensieve spel in slaagt tot het eind aan toe te boeien. Confident But Wrong is beter dan ik dacht en Feeling Better is hetzelfde knullige liedje gebleven. Sybilla blijft een fijne track en I (Who Have Nothing) dezelfde geslaagde cover. Wat er tussen zit, Mouthpiece, is een instrumentale jam met drumsolo die bij mij de indruk wekt dat de plaat vol moest.

Ik vind dit album beter dan het debuut, waarbij het titelnummer het prijsnummer is.
Zijn de bonusnummers wel Demo's, ze klinken namelijk erg goed.