Hexenhaus - Awakening (1991)

Net nadat een golf het hoogste punt bereikt stort ze weer in. Zo was het volgens mij ook met metal. Begin jaren negentig was een fantastische periode. Zo kreeg death metal echt vorm, er ontstond gothic en metal met funkinvloeden, technische power/thrash floreerde als nooit tevoren.

In die laatste stijl past ook dit schitterende album van Hexenhaus. Complexe riffs, doordachte songstructuren, heerlijk gitaargeluid en high pitch vocalen.

Hoewel gitarist Mike Weed zijn verdiensten bij Mercyful Fate en King Diamond heeft, is zijn prestatie met deze band helaas minder gewaardeerd. Maar dat is omdat onbekend onbemind is. Slechte albums heeft Hexenhaus nooit gemaakt, maar dit is wel hun beste als ik me goed herinner. De andere ook maar weer eens opsnorren.

Naar aanleiding van het befaamde Metalalbum van de weektopic werd de naam Hexenhaus weer eens fijnzinnig onder mijn neus geschoven. Schandalig genoeg had ik nog niet eens gestemd op de in mijn kast prijkende albums Edge Of Eternity en Dejavoodoo dus daar heeft dat topic ook maar weer eens voor gezorgd.

Awakening is de derde langspeler van deze Deens gestationeerde band rondom de snarenvirtuoos Mike Wead. Het valt niet mee om even neer te zetten waar Hexenhaus stilistisch voor staat. Zelfs rondom 1990 was het gezelschap al een buitenbeentje. Hexenhaus opereert men op een door thrash/speed gewrochten fundament waarbovenop van alles mogelijk is.

Shadows Of Sleep gaat na een sereen klinkend intro van start met hakkende thrash met veel progressief getinte wendingen. Van songs met een kop en en staart is nauwelijks sprake.
Invloeden reiken van Watchtower tot Black Sabbath. In het schitterende epos Necronomicon Ex Mortis presenteert de band zich van haar meest sfeervolle kant. De ijle toetspartijen geven scheppen een duistere fantasiewereld die mooi contrasteert met de dissonante thrashriffs.

De gillende sirenes van Thomas Lundin brengen een extra melodieuze laag aan de complexe songstructuren. Deze meneer heeft een wat toegankelijker geluid dan voorganger Tommy Agrippa en biedt wel de nodige houvast in op het eerste oor ietwat zwalkende track als The Forthcoming Fall.

Kortom Hexenhaus was en is een buitenbeentje dat geworteld is in de jaren 80. Wie wel tegen hoge gilzang en flitsend solowerk kan heet al twee hobbels minder te nemen zogezegd. En zoals ik het voor mezelf even gauw beoordeel denk ik dat Awakening wel hun 'finest hour' was.

Redelijk wat stemmen zie ik, maar slechts twee berichtjes. Ik kende deze band nog niet, en het heeft me even geduurd, maar ik vind Awakening toch een erg sterke plaat. Lekker thrashy, maar met een echte zanger. Doet me bij vlagen wel eens denken aan vroege Queensrÿche of zelfs Dream Theater, bij gebrek aan thrash-referenties in mijn collectie, maar vooral heeft het ook een eigen geluid. Goede, doordachte riffs, variërende ritmes en tempi, met progressieve structuren. Erg lekker resultaat met natuurlijk als hoogtepunt het lange 'Necronomicon Ex Mortis'.

Typisch een album dat meerdere draaibeurten nodig omdat aanvankelijk sommige songstructuren te apart en de zang soms te iel klonken, het vergt aandacht. Fates Warning iemand? Volhouden is de boodschap want, na een tijdje hoor je een knap album, niet altijd even makkelijk in het gehoor liggend maar je ontdekt altijd iets nieuws. Necronomicon Ex-Mortis is een heerlijk en voor mij het beste nummer, het instrumentale Code 29 is telkens iets om naar uit te kijken, klein maar fijn.