Brent Best - Your Dog, Champ (2015)

Slobberbone liefhebbers opgelet! Uiteindelijk, na jarenlange geruchten, gaat het er dan toch van komen: Brent Best's soloalbum! Nog maandje wachten. Ik ben zeer benieuwd.

Eindelijk! Daddy was a liar, Aunt Ramona en Robert Cole zijn al oude nummers maar als de rest van de nummers ook van deze kwaliteit zijn dan is het het wachten waard geweest.

Heerlijke plaat! Ik ken Slobberbone (nog) niet, maar daar ga ik me na het luisteren van deze plaat zeker aan wagen. Stem, teksten, sound; complete plaatje is dik in orde.

De stem is bij Slobberbone uiteraard hetzelfde, de harmonica ook, maar 11 zulke rustige nummers op een rij is bij Slobberbone nooit voorgekomen. Als deze plaat onder de naam Slobberbone was uitgebracht dan was er op zeker een opstand onder de fans uitgebroken. Zoveel ingetogenheid trekken ze niet. Ik heb er even doorheen geskipt en ik heb het idee dat ik dit probleemloos trek. Ook logisch, want ik ben juist zo'n Slobberbone liefhebber die juist af en toe iets meer nuance in de Slobberbone songs had toegejuicht.

Ik vond de rustige kant van Slobberbone ook mooi. Een liedje als One Rung bijv... prachtig nog steeds. Deze plaat spreekt me na 1 luisterbeurt ook al aan.
Hendrik68Ik denk dat hij hem niet voor niks onder z'n eigen naam uitbrengt, Tony de drummer zou ook geprotesteerd hebben

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Brent Best - Your Dog, Champ - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Brent Best maakte rond de eeuwwisseling een viertal geweldige platen met zijn band Slobberbone, met het in 2000 verschenen en inmiddels tot klassieker uitgegroeide Everything You Thought Was Right Was Wrong Today als onbetwist hoogtepunt .

Ook met zijn volgende band, The Drams, wist Brent Best met het in 2006 verschenen Jubilee Dive direct een klassieker af te leveren, maar hier bleef het helaas bij.

Wat Brent Best sindsdien heeft gedaan, buiten het kweken van een imposante baard, weet ik eerlijk gezegd niet, maar met Your Dog, Champ, levert de muzikant uit Denton, Texas, eindelijk weer eens nieuw materiaal af.

Brent Best was bij Slobberbone niet vies van een rauw en stevig (punk)rockgeluid, maar kiest op zijn eerste soloplaat voor een grotendeels akoestisch en authentiek klinkend rootsgeluid, al is er nog steeds ruimte voor een incidentele uitbarsting.

De Texaan kon zich in het verleden vaak verschuilen achter imposante gitaarmuren, maar klinkt op zijn eerste soloplaat puur en kwetsbaar. De kwaliteit van de songs van Brent Best komt hierdoor makkelijker aan de oppervlakte en het zijn ook nog eens songs die weten te ontroeren, mede omdat Brent Best mooie persoonlijke verhalen vertelt op Your Dog, Champ.

De instrumentatie op Your Dog, Champ is betrekkelijk sober, maar is dankzij de voorzichtige uitbarstingen van mondharmonica, viool, banjo, pedal steel en incidenteel elektrische gitaren lekker veelzijdig, zeer trefzeker en past bovendien prachtig bij de de fraai doorleefde vocalen van Brent Best.

De stembanden van de Texaan zijn nog wat gruiziger dan in het verleden, maar de rauwe en soms wat onvaste vocalen zorgen ook voor de pure emotie die een singer-songwriter nodig heeft om zich te onderscheiden.

Wanneer alle puzzelstukjes in elkaar zijn gevallen, is het de vraag of een plaat gaat groeien en dat is bij de eerste soloplaat van Brent Best zeker het geval. De ruwe edelstenen op de plaat worden immers alleen maar mooier en fonkelen steeds feller. Het heeft er daarom alle schijn van dat Brent Best ook in het derde hoofdstuk van zijn muzikale carrière een klassieker weet af te leveren en dat is knap. Erwin Zijleman

Het is bij mij ook nog altijd de vraag of hij nog gaat groeien. Heb hem met de nodige tussenpozen nu een aantal keren gehad. Ik had eigenlijk verwacht dat hij binnen de kortste keren op 4 sterren zou zitten, maar tot nog toe heb ik de grootste moeite om hem tot het einde uit te zitten. Misschien dat het nog komt, maar ik hou het voorlopig op 3,5.

Hier ben ik wel nieuwsgierig naar. Slobberbone heeft me nog niet kunnen overtuigen maar afgaande op wat ik lees, zou dit wel eens heel erg in mijn straatje kunnen liggen. Aanstaand weekend onderwerp ik hem aan een luisterbeurt.

Een jaar of zeven geleden speelde Brent Best solo een akoestische set in de bovenzaal van Paradiso. Verwend door het songmateriaal van zijn robuuste rootsrock op vier elpees met Slobberbone, had ik hoge verwachtingen. Die kwamen helaas niet uit. Hij was sympathiek als performer maar vocaal geen wonder zonder elektriek. Hetzelfde geldt voor dit werkstuk. Geen slecht album maar te weinig onderscheidend binnen het ruime aanbod van het genre om mij echt te kunnen overtuigen. De hoes doet me overigens denken aan die van Thirteen Cities (2007) door Richmond Fontaine, wat ik wel een klasseplaat vind.