Robert Forster - Songs to Play (2015)

En wat zeggen we dan?

'Hier kijk ik naar uit'

zeker weten!

Dit meldt m'n plaatselijke platenzaak bij het album..

Dat belooft zo te zien veel goeds, Jos. Het zou dan op zijn minst de derde mooie cd dit jaar zijn uit Australië, na de cd's van Suzannah Espie en The Apartments.

Op 9 december treedt Robert Forster op in de Amstelkerk. Laat ik dan maar even een go-between zijn...

Zojuist twee keer beluisterd, mooi album!

In 1978 richtte Robert Forster samen met de betreurde Grant Lennan de cultgroep The Go-Betweens op. Ze waren afkomstig uit het Australische Brisbane en waren beïnvloed door The Velvet Underground, Creedence Clearwater Revival en Bob Dylan. Een aantal prachtige albums leverden helaas niet de erkenning op die ze eigenlijk wel verdienden. De groep hield op te bestaan in 2006 na de dood van Grant Lennan.

Hierna kon Forster zich compleet richten op zijn reeds in 1990 gestartte solocarrière. Tot op heden vormt The Evangelist uit 2008 het hoogtepunt uit zijn oeuvre. Een album waarop de fans wel 18 jaar hadden moeten wachten. Deze keer duurde het “slechts” zeven jaar voordat de opvolger Songs To Play verscheen. Die zeven jaar werden overigens zeer nuttig besteed. Hij produceerde platen van twee bands uit Brisbane, The John Steel Singers en Halfway. Daarnaast was hij muziekcriticus en samensteller van een verzamelbox over The Go-Betweens.

Het was oorspronkelijk de bedoeling om na vijf jaar met een nieuw album op de proppen te komen. Hij moest echter een nieuwe band samenstellen, omdat 2 leden van zijn band verhuisd waren naar Sydney. Hij vroeg multi-instrumentalisten Scott Bromley en Luke McDonald van The John Steel Singers, drummer Matt Piele en zijn eigen vrouw Karin Baumler, die violiste en zangeres is. Ook mocht zijn 17-jarige zoon Louis een gastbijdrage leveren. Songs To Play werd analoog opgenomen in een afgelegen streek op de top van Mount Nebo.

De liedjes op de nieuwe cd grijpen terug naar de stijl van de vroege The Go-Betweens en de kleine liedjes van Jonathan Richman’s Modern Lovers. Daarnaast is ook onmiskenbaar de invloed van The Velvet Underground te horen. Het was zijn bedoeling meer uptempo nummers schrijven. Bij Peter Milton Walsh, kortstondig lid van The Go-Betweens, informeerde ik wat hij vond van Robert’s nieuwe cd. Hij omschreef het kort en bondig: “I really like the freshness & happiness of the new album“.

Daarmee slaat hij volgens mij de spijker op zijn kop. Tintelfris en vrolijk is dit album. Niet voor niets zei Peter Milton Walsh ooit over Robert Forster dat het altijd lente voor hem is. Overigens verscheen van Peter Milton Walsh enige maanden terug het prachtige No Song, No Spell, No Madrigal. Robert Forster is een echte familieman, vandaar dat dochter Loretta op de voorkant van de hoes staat afgebeeld, zodat ook zij een bijdrage aan Songs To Play kon leveren.

9 december aanstaande zal Robert Forster in de Amstelkerk te zien zijn. Uncut koos de cd onlangs tot album van de maand en voor die keuze is zeker wat te zeggen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Robert Forster - Songs To Play - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Robert Forster maakte minstens een handvol onbetwiste meesterwerken met The Go-Betweens, maar ook solo heeft de Australische muzikant inmiddels een respectabel oeuvre opgebouwd.

Het is een helaas vrij onbekend oeuvre, want de vier soloplaten die Robert Forster in de jaren 90 maakte kregen niet veel aandacht. Het in 2008 verschenen The Evangelist kreeg dit gelukkig wel, en terecht.

Zeven jaar na deze prachtplaat is Robert Forster eindelijk terug. Na het donkere, over het algemeen stemmige en door het overlijden van mede Go-Between Grant Mclennan getekende The Evangelist, klinkt Songs To Play relatief zonnig.

Het lijkt af en toe wel of The Go-Betweens zijn herrezen en dat is goed nieuws. Heel goed nieuws zelfs. Robert Forster verrast op Songs To Play met popliedjes die je na één keer horen nooit meer wilt vergeten, maar het zijn ook popliedjes vol emotie en vol verrassende wendingen.

Flarden van The Go-Betweens duiken zoals gezegd nadrukkelijk op, maar Songs To Play grijpt ook terug op de muziek van The Velvet Underground en het solowerk van Lou Reed. Ik hoor verder persoonlijk ook veel van Roxy Music, zeker in de instrumentatie, die varieert van gloedvol tot stekelig.

Songs To Play is een tijdloze plaat vol popsongs die ook in de jaren 70 gemaakt hadden kunnen zijn en destijds de concurrentie met de groten der aarde aan hadden gekund. Op de onlangs uitgebrachte, maar in Nederland helaas moeilijk verkrijgbare, Go-Betweens box is goed te horen hoe goed het werk van deze Australische band was. Songs To Play van Robert Forster ligt in het verlengde van dit werk en doet er niet voor onder.

Het is een intieme plaat vol met prachtsongs. Het is een plaat die doet verlangen naar muziek van weleer, maar het is ook een plaat die vooruit kijkt en in het heden hoort bij het beste dat is verschenen.

Songs To Play is bovendien een plaat die alleen maar beter en onweerstaanbaarder wordt. ‘Songs that creep up and throttle you from behind’ volgens The Guardian en zo is het maar net. Prachtplaat! Erwin Zijleman

Boeiende singer-songwriter .De John Lennon van The Go-Betweens. Maar dit album is lang niet zo goed als The Evangelist of Danger In The Past ( tja ik prefereer nu eenmaal zijn donkerste liedjes zoals Demon Days )

Robert Forster heeft geweldige nummers geschreven en daarvan vind ik 'Too much of one thing' van Go-Betweens misschien wel zijn beste. Maar als het op pure melancholie aankomt moest Forster zijn meerdere erkennen in zijn muzikale kompaan Grant McLennan. Diens dood in 2006 heeft mij een paar dagen van slag doen zijn. 11 maanden daarvoor zag ik de Go-Betweens nog optreden in Slim's San Francisco. Een avond om nooit te vergeten, een band op het top van haar kunnen. De melancholie, want daar draait het in dit verhaal om, druipt nu van deze nieuwe plaat van Robert Forster af, iets wat niet écht bij hem past. McLennan kijkt tevreden mee over de schouder van zijn boomlange vriend en ziet dat het goed is. Want dat is toch wat mij het meeste opvalt op 'Songs to Play': het is vooral een melodieus eerbetoon aan McLennan, het songschrijverschap is fenomenaal, Grant had deze songs kunnen schrijven.

En wat zeggen we dan nu, heb je hem al beluisterd en wat vind je ervan?

Erg ondergewaardeerd album hier op dit forum.

Jazeker. Als ik een top20 zou maken, dan stond ie er in. Maar ik maak een top10

Mede door de binding met de Go-Betweens ga je deze release onwillekeurig vergelijken met die andere van down-under. Dan doel ik op The Apartments, al was Peter Walsh toch meer zijdelings bij die oer-band betrokken. De overeenkomst is echter ook te vinden in het feit dat beiden nu een release loslaten na een hele lange periode van stilzwijgen, en beiden die periode ook verbinden aan een gevoelig verlies op het persoonlijke vlak.

Songs to Play wint het bij mij wel duidelijk van No Song, No Spell, No Madrigal. Want: Forsters songs klinken wat losser, wat vanzelfsprekender en zijn stem is me toch wel wat aangenamer in vergelijk met Peter Walsh, 'The Whispered Word Is Always True...' Bij Forster krijg ik het idee dat hij met gemak binnenkort nóg zo'n plaat kan afleveren terwijl die van Walsh klinkt als zijn laatste krachtsinspanning. Bovendien houd ik van enige mate van zelfrelativering, en dát kan Forster. Check het autobiografische A Poet Walks:

'I Got A Notebook And I Got A Light
My Head Is Loose, My Jacket's Tight
A Poet Walks And The Path Is Bright'

Om dan even verderop droogkomisch toe te voegen:

'A Poet Walks, Shits And Talks'

De hoogtepunten tref ik aan het eind van het album: Het lichtelijk hilarische I Love Myself And I Always Have en daartegenover het verhalende, zwaarmoedige Disaster In Motion.

Het verlies van Peter Walsh is volgens mij niet vergelijkbaar met het verlies van Robert Forster. Het verlies van een kind is volgens mij het ergste wat iemand kan overkomen. Het heeft lang geduurd voordat Peter dit verlies heeft kunnen verwerken en kunnen omzetten in muziek. Vandaar dat er geen plaats is voor zelfrelativering. Bovendien verschillen beide heren qua karakter als dag en nacht. Het was ook de reden waarom Walsh uit de Go-Betweens stapte. Overigens zijn ze nog steeds goede vrienden.
Bij mij is dit album overigens op 27ste plaats geëindigd.

Het vergelijk betreft alleen de platen. Al is het verschil evident, ik zou niet weten hoe ik het persoonlijk verlies zou moeten vergelijken. Maar als het 1 op 1 zou moeten zijn, dan dienen we de eerstvolgende release van mede-Aussie Nick Cave af te wachten. Kan nog wel even duren naar het zich laat aanzien.