Miles Davis - In Europe (1964)

Met: Miles Davis (trompet); George Coleman (Tenorsax); Herbie Hancock (piano); Ron Carter (bas);
Tony Williams (drums)

Even grinniken aan het begin als je hoort hoe Fransman André Francis de naam 'Herbie Hancock' uitspreekt. Veel dramatischer wordt het niet meer op deze liveplaat, opgenomen op het jazzfestival van Antibes in 1963. 'Kabbelend' is eerder het goede woord voor deze set, waar de band bijna tachtig minuten doet over zes nummers. Twintig minuten minder op de oorspronkelijke LP, waar 'I Thought About You' wordt weggelaten, en wat wordt geknipt in de solo's van Coleman en de uitblinkende Herbie Hancock.

Nog steeds vrij lang. De muziek is verder prima (en de geluidskwaliteit oké) maar tegen het einde, als er twee nummers over de tijdslimiet van een kwartier gaan slaat bij mij toch een beetje het 'je had er vast bij moeten zijn'-gevoel toe. De bandleden, stuk voor stuk topmuzikanten, spelen een geïnspireerde Greatest Hits-set voor Miles Davis uit deze periode, maar meer kan ik er niet echt van maken.

Van de plaat staat ook een Europese uitgave op de site, Miles in Antibes (1963) , die wellicht inderdaad ouder is dan de release van Columbia? Discogs biedt hierin ook weinig duidelijkheid.

Het is inderdaad een nogal kabbelend plaatje, maar ook kabbelend kan aangenaam zijn. Ik weet ook niet waarom het niet meer vlamt. Maar als achtergrondmuziek doet deze het wel goed. Milestones vlamt dan weer wel met een bezeten trompetsolo en wat inventief en stevig drumwerk.

Op lp duurt deze ook een uur en dat is behoorlijk lang voor een lp.

Qua solo's staan Carter en Hancock er het beste op. Ik vind dat ook met name Williams erg terughoudend.

Live registratie opgenomen op het Antibes International Jazz Festival - Juan-Les-Pins, July 1963.
Uitgebracht in July 1964.
Goed geoliede machine, deze combinatie van Davis/Hancock/Coleman/Carter/Williams, waarbij de laatste inderdaad overwegend op de achtergrond blijft.
Al bij al is het toch wel genieten geblazen.
Mijn meer dan zestig jaar oude UK mono vinyl klinkt uitstekend, ondanks de groefdichtheid van de plaat. En dat is toch wel knap. Half uur per kant is dan ook wel de max van wat je op 'n verantwoorde manier op 'n lp kunt krijgen lijkt mij.