The Twilight Singers - Powder Burns (2006)

Net eens vluchtig geluisterd en het klinkt allemaal een beetje mak heb ik de indruk. Dat lijkt me een heel vreemd adjectief voor de heer Dulli. Maar misschien heb ik het verkeerd voor, binnen een paar luisterbeurten weet ik ongtwijfeld meer.

Staat trouwens op de luisterpaal.

Het Heilige Vuur van 'Gentlemen' was na 'Black Love' al dusdanig aan het nasmeulen dat '1965' een aantal aardige momenten heeft maar over het geheel genomen dezelfde lusteloosheid kent als alle opvolgende Twilight Singers albums.
Ik heb Dulli heel erg hoog zitten, maar ik besef me ook dat dit alleen maar op basis van 'Gentlemen' is (en een beetje 'Black Love')

Dit album is een stap in de goede richting, naar het balanceren op de afgrond. De man moet maar weer eens serieus liefdesverdriet krijgen, een bijna-dood ervaring na een overdosis, elke ochtend de bus missen in de stromende regen. Dan maakt 'ie misschien nog een album dat 'Gentlemen' overtreft.

Beste mensen,

Ik ken greg ook al van af gentlemen, ten tijden van the Afghan Whigs. ik was er toen helemaal weg van. elk album, niet alleen gentlemen en black love. Het punt is bij deze muziek is dat je het vaker moet luisteren, ik ken gewoon geen muziek zo intens, zo magistraal en toch zo breek baar. het heeft een bepaalde losse sfeer, maar het is absoluut verslavende muziek! dit was al met the Afghan Whigs en nu dus Twilight Singers. Ik heb nu Blackberry Belle en sinds een weekje Powder Burns, en het grijpt me enorm aan! de eerste keer dat ik Powder Burns luisterde dacht ik... mwoah... maar hoe meer ik m luister hoe meer verknocht ik er aan raak, echt een super plaat!

Veel plezier!

Heerlijk album. Greg Dulli is in topvorm. Na een groot aantal luisterbeurten begint de kaliteit van dit album tot me door te dringen.

Beklemmende sfeer en passionele (soms bijna valse zang).

Bevalt me ook erg goed, zelfs een van de betere albums die ik in tijden gehoord hebt.
tandje hoger dan maar 4,5*

Erg fijn album inderdaad!
Zijn de liefhebbers van dit album ook op de hoogte van het solo album van de heer Dulli?

http://www.musicmeter.nl/album/42192

Ik vind I'm Ready een erg mooi nummer, maar voor de rest mist deze cd de passie. Het is zo vlak, dat ik amper het einde van de cd haal. 3,0*

Als deze cd iets niet mist, is het passie! En vlak? Weet je zeker dat je wel naar deze cd hebt geluisterd? Niet toevallig iets heel anders gepindakaasd, in de veronderstelling dat het Powder Burns is?

(NB. Dit is de enige cd van 2006 die ik beloond heb met 5*)

Zeker weten dat ik de juiste cd heb gevonden Maar het is waarschijnlijker dat ik de twilight singers gewoon niet leuk vind....vond ze op Lowlands ook behoorlijk onder de maat.... maar vanuit mijn perspectief dan he! Excuses aan al de gekwelde zieltjes

Ik heb ze vorige week live gezien, en ze waren erg goed.

Ben het met de meeste reaguurders hier eens. Je moet het vaak horen. En dan nog een paar keer! Wordt steeds mooier dan. Kenmerk van kwaliteitsmuziek? Lijkt mij wel. Heb ze vorige week live aan t werk gezien (met Mark Lanegan) en dat was super! 4,5 ster !

dulli alweer in topvorm.
niet eens een groei-plaat voor mij.
bij de eerste keer luisteren was het meteen raak.
top-niveau, vooral forty dollars, im ready ,candy cane crawl, dead to rights en powder burns gingen er moeiteloos in.

Met Powder Burns wordt het niveau van the Afghan Whigs weer (bijna) gehaald. Ik vind deze dan ook beter dan 'Blackberry Belle'. 'I'm Ready', 'There's Been an Accident', '40 Dollars', 'Candy Cane Crawl' (live nog veel beter) en 'Bonnie Brea' zijn hier de beste nummers.

Ik heb ze in 2003, of zo, ten tijde van Blackberry Bell live gezien in Paradiso. Dat was helemaal assum. Super van genoten van dat optreden. Deze plaat kan daar niet helemaal aan tippen, qua productie niet. De instrumenten komen niet uit de speakers, het is een beetje een brei, en dat is jammer. Maar met de passie op deze plaat is niets mis en ook de nummers zijn buitengewoon. Wat een kracht heeft Greg Dulli, na al die jaren nog zo'n magnefieke plaat kunnen uitbrengen. Stitch in Time was kort, mooie nummers maar het was een EP. Met dit album maken ze het weer helemaal goed. Het doet me denken aan BlackBerry Bell alleen, zo lijkt in eerste instantie, iets nuchterder, minder dope in de plaat. Een heerlijk extravert album met teksten die ik goed mee kan brommen. Zo uit zijn leven gegrepen over het ruige touren, de hoertjes, de drugs. Fragmenten van Gentlemen hoor ik terugkomen in bijvoorbeeld Underneath The Waves maar ook het volgende nummer My Time. Eigenlijk als ik goed luister, er voor ga zitten, de tekst erbij pak, is dit album weer een ouderwetse Afghan Whigs plaat. De sound doet me er heel erg aan denken. Alsof geproduceerd op een veel te kleine mengtafel. Meerdere sporen op een kanaal. Zoveel samengeperst, bombastisch, een wal van geluid, heel hard en schel maar de bas duidelijk aanwezig, de drama, de drugs.. ja.. super Afghan Whigs in Twilight Singers. Deze plaat weet me te pakken, het leven, de euforie, de eenzaamheid, dit is mooi.

Powder Burns is de TS-plaat waarvan het geluid het meest in de buurt komt van het oudere Whigs-werk. De volgepropte arrangementen zijn soms wat te veel voor een stereosetje maar een advies van een ervaringsdeskundige: ga deze band live zien en vooral horen!! In 2011 gaan de Twilight Singers weer touren als de nieuwe plaat uit is.
Intussen genieten we hier nog maar eens van, want Powder Burns is een intense, boeinde plaat. Met als hoogtepunt de kippenvelballade 'Candy Cane Crawl'

...That shit'll twist your little mind if you let it...

Heb 'm nu ook op plaat en moet zeggen, klinkt een stuk beter. Draai het album regelmatig en lijkt steeds mooier te worden. Vraag me af of Blackberry Belle ook op plaat te krijgen is want die zou er denk ik net zo goed van groeien. Misschien dat het zelfs beter is alle pop en rock op plaat uit te brengen, de Cd is wat mij betreft toch echt mislukt te noemen, gericht op dit genre. Wat een bagger. Maar goed, de langspeelplaat dus. Inderdaad een heel goed album, ik zou Blackberry Belle op plaat moeten horen om te weten welke van de twee mijn favoriet is.

Hoewel ik je oordeel over de cd wat overtrokken vind, kan ik me voorstellen dat het op vinyl allemaal net wat beter is te behappen.
Is de op plaat geperste versie een geremasterde? Lijkt mij wel een voorwaarde, anders krijg je het effect waar veel LP's eind jaren '80 / begin '90 last van hadden. Digitaal opgenomen en/of geproduceerde muziek kon op CD prima klinken, maar dezelfde mix werd dan zo op vinyl geknald (nog niet iedereen had een CD-speler in huis), waardoor er van die zo veel geprezen 'warmte' van het vinyl hlemaal niks overbleef.
Maar aan jou bericht te oordelen is er voor Powder Burns een aparte master gemaakt voor vinyl. En dat verdient deze plaat.

euh.. ik vind de plaat beter klinken terwijl ik 'm draai op een mindere set. Ik weet niet of er een aparte master voor gemaakt is. Laat ik het zo zeggen, Pop en Rock cd's zijn over het algemeen zo geproduceerd om te spelen over een gemiddelde geluidsinstallatie, dat is het makkelijkste, het goedkoopste en het snelste. Dat betekent dat wanneer je investeert in een betere installatie en je set upgrade deze haarfijn laat horen wat de goede en slecht geproduceerde cd's zijn. De Powder Burns cd is er helaas een die het niet al te best doet op mijn set. Ik vind de muziek top en baal dat ie niet zo klinkt zoals bijvoorbeeld Neil Young's cd's, die vaak goede opnamen uitbrengt. Goed opgenomen muziek hoeft echt niet clean te klinken maar dan moet er wel extra aandacht aan besteed worden..
Powder Burns heb ik op plaat gekocht om te kijken of deze misschien beter klinkt. Het is een 2lp dus de muziek krijgt alle ruimte in het vinyl, waarschijnlijk zit daar al de verbetering in. Als er echt meer aandacht naar uit was gegaan had ik denk ik iets meer moeten betalen dan de 18,- euro die ik er nu voor uitgegeven heb. Audiofiele goed opgenomen platen kosten meestal 25 tot 75. Geen idee waar ik zou kunnen opsporen hoe de plaat is opgenomen zonder dat het door de distributeur als extra informatie wordt gegeven om er zodoende een hoger bedrag voor te kunnen vragen. Iemand?

Getwijfeld of ik dit album op vinyl zou halen...en in mijn handen gehad, maar was al geopend en ik prefreer toch liever de gesealde albums. Uiteindelijk voor Gentle Spirit van Jonathan Wilson gegaan, wat ik een sterk album vindt, daarna aangefietst met de mp3 op en direct kwam dit album in de startblokken te staan. Een plaat die over de gehele linie wel sterk is en soms met bijkans lyrische momenten en een Dulli in vorm....misschien toch maar eens kijken of het vinyl van dit album er goed uit ziet, want hij smaakt naar meer.....draaibeurten.

Powder Burns dat refrein. Zelden zo emotioneel gebracht.

Greg blijft een held!