Dodsferd - Wastes of Life (2015)

Dodsferd is een Griekse DBM band die inmiddels ook alweer sinds 2001 actief is.
Aangevoerd door vocalist/gitarist Nikos "Wrath" Spanakis, die er vanaf het begin bij zit.
Verder bestaat de line-up op dit album nog uit leadgitarist Nadir (die samen met de zanger ook nog het project "Nadiwrath" runt), bassist Neptunus en drummer John "Maelstrom" Votsis. De laatstgenoemde heeft aan de meeste bands/sessies gewerkt, waaronder ook wat Nadiwrath werk.
Goed, men levert wel wat je bij "Depressive Black Metal" kan verwachten. Ze proberen met de opener "Wastes of Life" de toon te zetten door eentonig, akoestisch gitaarwerk, met aanvulling van keyboard/synthesizer. We horen met een cleane stem nog wat deprimerende (Engelstalige) teksten voorbij komen. In het laatste stuk van de track horen we nog een vrouw wanhopig huilen.
De toon is op redelijke wijze gezet.
"Sterile Death, Without Mourning" begint wederom met wat akoestisch gitaarspel, aangevuld door de drums. Men probeert hier duidelijk een soortgelijke sfeer te scheppen als dat de Belgen van Trancelike Void ook probeerden.
Toch komt de sfeer minder goed over dan bij de hierboven benoemde band. De (wanhopig klinkende) grunts beginnen op een voorspelbaar moment. Het gitaarwerk klinkt wel lekker en de bas en drums staan ook wel goed in de mix. Het wil echter nergens echt hoge ogen opgooien. Het is muziek die al tientallen malen gemaakt is en men slaagt er met deze track (nog) niet in om het niveau van de betere helft van dit (sub)genre te halen.
Gelukkig klinkt "The Dead Have No Speech For" me dan weer wat prettiger in de oren. Verrassend is het soleerwerk dat men laat horen (ongeveer vanaf 3:10 t/m 3:32). Ik gok dat dit dan het werk van Nadir is en ik moet zeggen dat het prima klinkt en leuk is voor de variatie. Verder weet de grunter/vocalist Wrath me wederom niet heel erg te boeien. De man doet zijn werk wel degelijk, maar weet gewoon niet boven het koren uit te komen. Tof dat ze ongeveer rond 5:18 wederom wat soleerwerk voorbij laten komen.
Verder had men het stuk met de fluisterende, om S.O.S. vragende stem op het einde wel wat in mogen korten. Ruim 1 minuut is namelijk wel erg veel voor een dergelijk iets.
Meteen aan het begin van "To the Fall of Men" weet je als luisteraar dat men het met deze track even over een andere boeg willen gooien. Men begint namelijk met wat door synth/distortion gecreëerde muziek. Daarna begint men met een sfeervol, akoestisch gitaarspel. Inclusief de screams/grunts deze keer wel wat meer in de richting van het naar mijn mening betere, eerder genoemde voorbeeld (ATV).
Daarna volgt men helaas weer wat de genre cliches, om af te sluiten met wat bevreemdende geluiden. Dit stuk duurt me wederom wat aan de lange kant en is daarnaast niet helemaal mijn ding. Naar mijn mening dus geen geweldige afsluiting van deze track.
Men sluit af met de beste track van het album. "Graves of Your Creator" is een sfeervolle DBM track, waarbij het accent vooral op het akoestische gitaarspel ligt. Mooi, sfeervol en gewoon sterk uitgevoerd. Als ze op de andere nummers ook op dit niveau hadden gespeeld was dit voor mij echt een topper geweest.
Maar helaas heeft het niet zo mogen zijn en lukt het de heren niet om mij echt onder de indruk te maken. Ze blijven helaas wat hangen in de middenmoot.