Deborah J. Carter - Diggin' the Duke! (2015)
Alternatieve titel: The Ellington Sesssions
mijn stem
1 stem
Nederland
Jazz
Label: Dot Time
-
Petite Fleur Africaine
-
Light and Low
-
Harlem Nocturne
-
The Gal from Joe's
-
Do Nothing Till You Hear from Me
-
Satin Doll
-
Prelude to a Kiss
-
Purple Gazelle
-
It Don't Mean a Thing
-
Melancholia
-
Solitude
-
Music Is My Mistress
-
I Ain't Got Nothing but the Blues
-
Don't Get Around Much Anymore
-
The First Time I Heard Ellington
0
geplaatst: 21 juli 2015, 07:30 uur
Prima tribute aan Duke Ellington van de in Nederland wonende Amerikaanse Deborah J. Carter.
Op 4 aug. a.s. volgt hier nog mijn recensie op muziekwereld.com van dit album.
Op 4 aug. a.s. volgt hier nog mijn recensie op muziekwereld.com van dit album.
0
geplaatst: 7 augustus 2015, 06:01 uur
De Amerikaanse jazz-zangeres Deborah Carter is al jarenlang bekend in Nederland en het onlangs verschenen Diggin’ The Duke is al weer haar zesde album. Maar voor de lezers, die Deborah nog niet kennen hier allereerst een korte bio.
Deborah Carter werd geboren in de USA en groeide op in Hawaii en Japan. Deborah toert met haar eigen trio, of als gaste bij diverse formaties variërend van solo pianist tot orkest. De afgelopen jaren was Deborah Carter te vinden op jazz-podia en festivals in Nederland, Duitsland, Benelux, Engeland, Turkije, Azerbeidzjan, Letland en vooral regelmatig in Spanje, waar zij ook les gaf op diverse seminars en geeft zij masterclasses over de hele wereld. Deborah brengt als componiste/arrangeur overduidelijk haar multiculturele ervaringen over in haar muziek. Zij is door Music Maker beschreven als “absolute top klasse”, en is één van de meest dynamische zangeressen in de jazzwereld. Deborah Carter woont tegenwoordig in Amsterdam en behoort tot de top van de Nederlandse jazzscene. Stilistisch kan men haar plaatsen tussen eigentijdse jazz vocalistes als Deedee Bridgewater, Dianne Reeves en Carmen Lundy. Deborah Carter is met haar eigen vaste band te horen op de meeste jazzfestivals in Nederland.
Met Diggin’ The Duke brengt Carter een eerbetoon aan Duke Ellington. Na geslaagde tributes aan The Beatles (Daytripper – 2006) en Louis Armstrong (Dear Louis – 2000, opnieuw wereldwijd vorig jaar uitgebracht, met Frits Landesbergen en Michael Varekamp) is Diggin’ The Duke dus haar derde tribute-album.
De vijftien nummers bevatten bekende en minder bekende werken van Ellington, waarbij evenals op haar vorige albums opvalt dat Deborah fantastisch en fantasievol kan scatten en uitblinkt in tekstbehandeling. Uiterst knap is dat Carter, in weerwil van volstrekt eigen interpretaties van bijvoorbeeld klassiekers als Solitude, Satin Doll, It Don’t Mean A Thing en Don’t Get Around, het magistrale werk van Duke Ellington volledig in zijn waarde laat. Ook op haar nieuwe album laat Deborah Carter zich – naast haar uitstekende vaste combo, bestaande uit Leo Bouwmeester (piano), echtgenoot Mark Zandveld (bas), Gunnar Graafmans (percussie) opnieuw omringen met uitstekende, gerenommeerde gastmuzikanten, zoals onder andere door de op deze site (muziekwereld.com) met haar album Welling geprezen Hermine Deurloo (mondharmonica), Efraim Trujillo (sax), Mateusz Pulawski (gitaar), Alex Simu (klarinet) en Emiel Wienholts (sax).
Diggin’ The Duke is een uitstekend jazzalbum van een gelouterde jazzzangeres, die naar mijn mening nog meer aandacht en credits verdient dan nu reeds het geval is. Absolute aanrader voor iedere jazzliefhebber!
Mijn recensie op Muziekwereld: www.muziekwereld.com
Deborah Carter werd geboren in de USA en groeide op in Hawaii en Japan. Deborah toert met haar eigen trio, of als gaste bij diverse formaties variërend van solo pianist tot orkest. De afgelopen jaren was Deborah Carter te vinden op jazz-podia en festivals in Nederland, Duitsland, Benelux, Engeland, Turkije, Azerbeidzjan, Letland en vooral regelmatig in Spanje, waar zij ook les gaf op diverse seminars en geeft zij masterclasses over de hele wereld. Deborah brengt als componiste/arrangeur overduidelijk haar multiculturele ervaringen over in haar muziek. Zij is door Music Maker beschreven als “absolute top klasse”, en is één van de meest dynamische zangeressen in de jazzwereld. Deborah Carter woont tegenwoordig in Amsterdam en behoort tot de top van de Nederlandse jazzscene. Stilistisch kan men haar plaatsen tussen eigentijdse jazz vocalistes als Deedee Bridgewater, Dianne Reeves en Carmen Lundy. Deborah Carter is met haar eigen vaste band te horen op de meeste jazzfestivals in Nederland.
Met Diggin’ The Duke brengt Carter een eerbetoon aan Duke Ellington. Na geslaagde tributes aan The Beatles (Daytripper – 2006) en Louis Armstrong (Dear Louis – 2000, opnieuw wereldwijd vorig jaar uitgebracht, met Frits Landesbergen en Michael Varekamp) is Diggin’ The Duke dus haar derde tribute-album.
De vijftien nummers bevatten bekende en minder bekende werken van Ellington, waarbij evenals op haar vorige albums opvalt dat Deborah fantastisch en fantasievol kan scatten en uitblinkt in tekstbehandeling. Uiterst knap is dat Carter, in weerwil van volstrekt eigen interpretaties van bijvoorbeeld klassiekers als Solitude, Satin Doll, It Don’t Mean A Thing en Don’t Get Around, het magistrale werk van Duke Ellington volledig in zijn waarde laat. Ook op haar nieuwe album laat Deborah Carter zich – naast haar uitstekende vaste combo, bestaande uit Leo Bouwmeester (piano), echtgenoot Mark Zandveld (bas), Gunnar Graafmans (percussie) opnieuw omringen met uitstekende, gerenommeerde gastmuzikanten, zoals onder andere door de op deze site (muziekwereld.com) met haar album Welling geprezen Hermine Deurloo (mondharmonica), Efraim Trujillo (sax), Mateusz Pulawski (gitaar), Alex Simu (klarinet) en Emiel Wienholts (sax).
Diggin’ The Duke is een uitstekend jazzalbum van een gelouterde jazzzangeres, die naar mijn mening nog meer aandacht en credits verdient dan nu reeds het geval is. Absolute aanrader voor iedere jazzliefhebber!
Mijn recensie op Muziekwereld: www.muziekwereld.com
* denotes required fields.
* denotes required fields.