Promo - Last Men Standing (2001)

Geniale cd, vol met nummers die symbool staan voor de grote ommekeer in de hardcorescène. Met Patterns in Chaos heeft deze cd bovendien een meer dan geweldige afsluiter.

Ehm, Patterns in Chaos is niet de afsluiter van de CD. Na PIC komt namelijk nog Different Breed Of Men en My Recipe For Disaster. Ik krijg ze alleen even niet toegevoegd...

Zeker lekkere cd, begin van een nieuw hardcore-tijdperk naar mijn mening. Mijn favouriet blijft toch Metal Warfare en What the fuck? Promo is gewoon goed, al doet ie het de laatste tijd iets minder vind ik qua produceren. ***1/2

Maar die mindere Promo tracks compenseert 'ie perfect met z'n Rude Awakening project.

Dat is een waarheid als een koe.

Deze CD haat je...of het is liefde op het eerste gezicht.
Liefde in mijn geval.
5*

Ik heb hem vandaag toevallig geleend van n vriend van me! Klinkt goed zo bij de eerste luisterbeurt. Ik zal hem eerst wat vaker luisteren voordat ik er een cijfer aan zal geven.

Damn, hij is uit de top zoveel van het dance genre, omdat er te weinig stemmen op zijn....
Zucht, misschien maar eens reclame maken onder de gabber scene voor deze site?

liefde 4.5*

I Come Correct is zo'n heerlijk nummer. Sample afkomstig uit Ghostface Killah's "Apollo Kids," een van mijn favoriete tracks ooit.

Heel mooi album
Wel een mindere track ertusse nmaar dit album is gewoon lief.
4,5*

Het is mij "net" wat te veel van het zelfde

Ook in mijn geval, maar dan met 4*

Ranzige beukers hoor, glimlach van oor tot oor bij What The Fuck? Het klinkt misschien te veel van hetzelfde, maar toch zit er in elke mokerslag zoveel detail en gevoel, heel knap. Ik vind de vocals soms wat kinderachtig of slecht, The Godfather is al zo vaak gedaan, maar goed het was 2001, laten we het daar op houden. Ook Ghostface in I Come Correct past er niet echt bij, vind ik. Het neigt daardoor toch wat naar geknutsel en effectbejag.

Ik zit hier met een koptelefoon op en sta niet te hakken in een of andere tent en dat is een voordeel, denk ik. Een half uurtje hakken en leuk meedoen en dan heb ik het wel gezien, maar bij het aandachtig luisteren van dit album komen toch veel mooie details en sterke keuzes voorbij. Best knap om binnen een ogenschijnlijk hersenloos en infantiel genre (die connotatie heeft het nog wel eens) zo subtiel te werk te gaan. Dit komt vooral naar voren in de lagen achter het gebeuk, het kraakt, deint en schuift, waardoor het een goede voedingsbodem krijgt. Zo'n track als Running Against The Rules is echt ontzettend knap in elkaar gezet. Mooi ook dat er best veel 'lieve' en warme onderstromen te herkennen zijn.

De speelduur staat me enigszins tegen, haal de 10 tot 12 beste tracks eruit en je hebt een mooi en behapbaar product denk ik dan, nu begint de verzadiging wel op te treden richting het einde. Patterns in Chaos bijv. kan er wel vanaf toch? Wat is daar dan nog de toegevoegde waarde van. Wel knap dat er nog zoveel variatie in de overige tracks zit, al is de constante factor wel de drumkick (noem je dat zo? Hoe heten die klappers aan het einde van System Feedback?).

Ik luister nagenoeg niets uit dit genre, dus leuk om me hier eens aan te wagen. Voor nu een 3,5*, want ik weet niet helemaal wat ik er mee moet. Het zit goed in elkaar, het ragt lekker door, maar ergens ben ik er ook alweer klaar mee. Oh en omdat je oorschelpen mogelijk nog niet voldoende gemolesteerd zijn gooit hij in de laatste track My Recipe For Disaster er nog een zeer vervelende piep in. En bedankt!