Ultimate Painting - Green Lanes (2015)

Love the cover art!

Ultimate Painting gaat rustig verder met verslavende liedjes schrijven, net als het debuut een topplaat

Kende de groep nog niet. Prettig in het gehoor liggend. De gitaren pingelen er in stereo lustig op los en een fijne meerstemmige zang. Doet me af en toe denken aan daryll ann. Lekker relaxed plaatje. De vraag bij dit soort nieuwe ontdekkingen is voor mij of het op lange termijn blijft boeien. Daarom voorlopig 3*; als het een groei briljantje blijkt verhoog ik mijn stem natuurlijk.

Gebaseerd op hun eerste album zou ik zeggen dat het wel blijft hangen. Heerlijk bandje dit. Live ook goed. Mijn eerste kennismaking met ze was ook live en dat intrigeerde zo dat ik maar meteen het album kocht.

Alvast een puntje erbij en met drie stemmen schiet het gemiddelde omhoog. Ik hoop voor de band dat ze watmeer opgepikt worden; dat verdienen ze!

Ik hoop dat ze weer eens voor een optreden in de buurt komen. Ze hebben in Nederland nu alleen Rotterdam en Eindhoven staan. En vorig jaar was het Groningen. De enige keer Amsterdam was als voorprogramma. Tijd voor een eigen optreden in Amsterdam of Utrecht.

Luister 'm al een paar weken op de Luisterpaal....erg fijn album!!.. ken de de band verder niet maar de muziek blijft op een bepaalde manier aangenaam hangen... Sprankelende melodietjes begeleid door een rauw gitaartje hier en een loom drummetje daar.....beetje sixties sound.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ultimate Painting - Green Lanes - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ultimate Painting, het muzikale project van de gitaristen van Veronica Falls en Mazes (die elkaar tijdens een gezamenlijke tour tegen het lijf liepen), debuteerde nog geen jaar geleden met een plaat die ik omschreef als leuk en vaak zelfs totaal onweerstaanbaar.

Het project van Jack Cooper en James Hoare is na een geslaagde tour direct de studio in gedoken en levert nu al weer een tweede plaat af die nog een stuk leuker en vooral beter is dan zijn voorganger.

Ultimate Painting slaagde er op haar debuut al in om een aantal memorabele popsongs af te leveren, maar op Green Lanes schudt de band de memorabele popsongs bijna achteloos uit de mouw.

Vergeleken met het debuut hebben invloeden van The Velvet Underground wat aan terrein verloren, terwijl invloeden van The Beatles juist prominenter aanwezig zijn. Op Green Lanes zijn de arrangementen rijker en is de instrumentatie verzorgder, wat de kwaliteit van de popsongs van Ultimate Painting zeer ten goede komt.

Dat betekent overigens niet dat Green Lanes een gepolijste plaat is. Het gitaarwerk op de plaat, dat ook dit keer meer dan eens refereert naar de muziek van Pavement, mag lekker rammelen, wat de songs op Green Lanes een bijzondere sfeer geeft.

Met het hierboven genoemde vergelijkingsmateriaal zijn we er overigens nog lang niet. Bij beluistering van Green Lanes hoor ik af en toe wat van The Beach Boys, veel van Teenage Fanclub, maar zeker wanneer Ultimate Painting het tempo laag houdt, hoor ik ook zeker invloeden van bands als Yo La Tengo en Low.

Het levert een lekker loom gitaarplaatje op dat een stuk minder stekelig is dan zijn voorganger, maar uiteindelijk zelfs nog net wat aangenamer. Liefhebbers van zonnige, melodieuze en Beatlesque gitaarpop kunnen er als je het mij vraagt met geen mogelijkheid omheen. Erwin Zijleman

Woken By Noises is wel het prijsnummer op dit album. Zo'n nummer waarvan je wil dat het langer duurt. Maar goed, gelukkig bestaat er een repeat knop.

Live in Utrecht

Ultimate Painting - The Ocean @ Ekko

Toch maar weer 's opgepikt, dit album. Hoewel ik Kodiak en Sweet Chris heb grijs gedraaid in de afgelopen drie jaar had ik me nooit de tijd gegund het hele album weer 's terug te luisteren. Om heel eerlijk te zijn was ik ook compleet vergeten wat ik van Green Lanes als geheel vond. Blijkbaar had het tweede album van Ultimate Painting toch niet veel indruk achter gelaten bij me. Nu ik de plaat weer 's uit de stoffige hoeken van Spotify heb opgepakt begrijp ik ook meteen weer waarom Green Lanes zo indrukloos is (met uitzondering van the Ocean, hoe had ik dat nummer kunnen zijn vergeten?). Ultimate Painting is eigenlijk weinig veranderd tijdens het produceren van die eerste twee albums in hun carrière. Dat hoeft ook niet, maar dit album valt wel erg veel in de herhaling van hun debuut. Hun derde album, een jaar later geproduceerd in 2016, voegt ook niet veel nieuws toe aan het oeuvre. Als Ultimate Painting niet van plan is eens een frisse wind te laten waaien door hun studio hoeft het voor mij ook niet meer. In dat geval verheug ik me alvast op de Best of Ultimate Painting compilatie. Gewoon een verzameling van hun beste nummers, want de albums klinken zo onnodig gelijksoortig dat ze net zo goed drie jaar hadden kunnen wachten om vervolgens de beste nummers op één plaat te smeden. Nummers maken kunnen die jongens van Ultimate Painting namelijk wél.