Hope of the States - Left (2006)

Na het debuut van Hope of the states zat ik niet zo op een opvolger te wachten. Niet dat dat debuut heel slecht was (sterker nog: een staan een paar ijzersterke nummers op), maar de zang van Sam Herlihy stond me nogal tegen.

Toen ik een poosje geleden de ijzersterke single Sing it out hoorde heb ik me toch maar aan de opvolger gewaagd en die valt gelukkig niet tegen. Sam is nog steeds niet de beste zanger ter wereld, maar onderhand toch veel plezieriger om naar te luisteren. Wel erg jammer dat de postrockinvloeden, die het debuut op sommige momenten zo spannend maakten, nu verdwenen zijn. 3,5*.

Zoals hierboven al aangegeven wordt zat ook ik te wachten op het nieuwe album van Hope of the States. Met uitzondering van een paar nummers (Blood Meridian, Sing It Out en Church Choir) valt het album me zwaar tegen. Helaas is de leadzanger onlangs overleden.

Laatst 2e hands op de kop getikt, maar valt mij wel erg tegen. Ik mis de (postrock) gitaarmuren, de uitgesponnen muziekale stukken. Het laatste nummer vond ik tot nu toe het beste. Beste tegenvaller dit album.

Dit is zeker iets voor The National-fans, maar mijn mening.
Ik was destijds erg onder de indruk van de singles van dit album, maar ben nooit aan het hele album toegekomen.

Voor de liefhebbers, zanger Sam Herlihy (hoezo overleden?) is onlangs een nieuwe band gestart genaamd Racetrack Gospel en muzikaal ligt dat redelijk op dezelfde lijn als waar Hope of the States zich mee bezig hield.

Ok, het is 10 jaar geleden deze quote maar misschien zit er toch een kern van waarheid in. Ik vond toen Alligator geweldig en dat vind ik nog steeds het beste album van The National. Gek genoeg had ik Left ooit aangevinkt bij Last.fm als favoriet maar zei het me bij herbeluistering helemaal niks. Alsof ik het voor de eerste keer luisterde...