Ephel Duath - The Painter's Palette (2003)

Ik weet niet wat ik hier van moet denken.
het is zon bizarre mix van jazz, metal, cleane zang en geschreeuw.
het eerste nummer vind ik nu al er goed en ik denk dat ik dit opzich wel kan waarderen..voor nu een 3 met de kans dat dit hoger word!

Stem toch maar verlaagd naar een 2,5 het is mij allemaal iets te metal, het idee om jazz en metal te mengen is gaaf aleen het is al veel vaker en veel beter gedaan (zie John Zorn's Naked City)

Toch wel leuk deze Italiaanse jazz-metal, niet altijd even makkelijk. Pas vanaf het derde nummer begint het goed te wennen. Speltechnisch gezien is het wel boeiend en één van de zangers heeft een prima krijs/schreeuwstem. Ook de toegevoegde trompettist bevalt goed.
De liefhebbers van instrumentaal hebben aan Praha (ancient gold) een knap nummer.
Het valt moeilijk te zeggen wat nou eigenlijk het beste nummer van The Painter's Palette is, toch wil ik eventueel nog wel meer werk van deze band horen.

Ik denk wel dat dit hét Ephel Duath album is. De voorganger(s0 ken ik niet, maar de opvolger is zonder blaaswerk en zonder cleane vocalen. Heel sterk, overigens. En Through My Dogs Eyes klinkt veel meer beheerst en heeft wat luisterbeurten nodig.

Eens zien, op Metal1 disc 6 / Leftfield: Ephel Duath - Crystalline Whirl, en ook: Painkiller - Dr Phibes.

Metal 2 disc 3 / The New Rock Breed: ED - I Killed Rebecca. disc 5 / Metal Remixed: ED - Hole IV.
disc 6 / Sickest Ever Metal: Painkiller - Guts of a Virgin.

Painkiller is met Jon Zorn en Mick Harris. Dat laatste nummer is mij te extreem. Toch loopt er een order voor; toch altijd afwachten of CM dat echt kan leveren. ED staat op de lijst van interessante bands. Concurrentie is groot; Cynic valt ook nog te proberen. (Een vocoder is me wel bekend van Mike Oldfield.)

Dit is met afstand de beste CD van Ephel Duath. Een combinatie van jazz en metal is op zijn best als het een beetje speels is en dat is bij deze Italianen zeker het geval. Mooie afwisseling tussen schreeuwen en cleane zang en vooral de trompetstukken zijn echt fantastisch. De gitaarpartijen kronkelen alle kanten op, maar toch is allemaal herkenbaar en zijn er genoeg aanknopingspunten. Bij deze plaat hoor je een band die gemakkelijk een van de meest interessante bands in de metalwereld had kunnen worden, maar per album gaat het bergaf.

Zo, deze komt hier uit de krochten der vergetelheid omhoog gekropen. Toen deze uitkwam heb ik er heel veel naar geluisterd maar nu al jaren niet meer. Het is inderdaad het beste album van Ephel Duath (heb de Tolkien naam van deze band altijd een beetje gek en niet passend gevonden), zelden een trompet zo goed bij metal vinden passen.