Frank Sinatra - The World We Knew (1967)

Wat opvalt als je dit album met een helder hoofd beluistert, is de onevenwichtigheid ervan. De arrangementen van de songs verschillen bijvoorbeeld nogal van elkaar wat het karakter betreft (wat ook niet anders kan met verschillende arrangeurs).

Het muzikale klimaat was in de loop van de jaren 60 veranderd en Sinatra paste zich aan, wat hier naar mijn mening niet altijd zo goed uitpakte, bijvoorbeeld bij het van Petula Clark bekende Don't Sleep in the Subway, dat ontsierd wordt door een veel te overdadig arrangement en te zwaar en log dameskoor. Het daarop volgende This Town vind ik dan weer prachtig - mede dankzij het erg mooie arrangement van Billy Strange met krachtige blazers en een bluesy harmonica.
Ook het titelnummer met een rockachtig arrangement waarby de fuzzgitaar opvalt, is prima gelukt.
Maar het allermooist vind ik misschien wel het werkelijk schitterend gezongen Drinking Again.
Dan vergeet ik maar even Some Enchanted Evening met een te overdadig en zelfs pompeuze orkestbegeleiding.

Een late Frank Sinatra en die bevalt mij minder. Het album is vaak overgeproduceerd en de songkeuze is niet altijd gepast voor hem. Met name Don't Sleep in the Subway en This Is My Song komen veel beter tot hun recht in de versie van Petula Clark. Somethin' Stupid, dat duet met zijn dochter is wel geslaagd.