Josh Ritter - Sermon on the Rocks (2015)

Getting Ready To Get Down is hier al te beluisteren:
All Songs + 1: Josh Ritter's 'Sermon on the Rocks' : All Songs Considered : NPR

Klinkt weer fijn!

Lekker album, een stuk beter dan zijn voorganger.

Het album is al in zijn geheel te beluisteren bij de Amerikaanse vrienden van de NPR:
First Listen: Josh Ritter, 'Sermon On The Rocks' : NPR

Klinkt erg fijn na een luisterbeurt springt vooral Homecoming eruit.

Josh klinkt allemaal wat 'gezelliger' op dit album. Meer uptempo en wat meer lucht. Toch blijft Hello Starling mijn lievelingetje. Andere tijden, andere voorkeuren.
Hoe dan ook blijft elke nieuwe release van de man de moeite waard en dat gaat ook op voor Sermon on the Rocks (vreselijke hoes trouwens).

zo lekker uptempo dit, inderdaad vreselijke hoes. Ik heb eigenlijk geen favoriete ritter...ze hebben allemaal wel een paar prachtnummers, helaas ook allemaal een paar skipnummers

Ritter is weer helemaal terug. Sermon on the Rocks is a la The Historical Conquests of... Laat dat nu net mijn favoriete Ritter album zijn. Up-tempo komt Ritter het beste tot zijn recht. Speciale vermelding voor Getting Ready to Get Down, tekstueel geniaal.

Josh Ritter heb ik altijd een wat problematisch artiest gevonden. Op de een of andere manier wilden zijn songs maar niet beklijven. Ik vond ze net te moeilijk. Een hele grote uitzondering daargelaten: 'Man Burning At Both Ends' van 'Hello Starling'. Die cd is hierboven al eens aangehaald door aERodynamIC. Een geweldig nummer, dat dezelfde power heeft als die andere 'Both Ends Burning' van Roxy Music.

Op Sermon On The Rocks is het tempo ook steviger en dat doet Josh -en mij- duidelijk goed. De variaties in tempo en muzieksoort in de tweede helft van het album zorgen voor heel fijne variatie. Singer-songwriter en laat ik het maar calypso noemen komen voorbij, net als een soort "Graceland" nummer dat het goed doet. Dit album heeft urgentie, iets dat op twee cds uit de zeroes die ik van Ritter heb, veelal ontbreekt. Daar zit voor mij het verschil. Een nummer met een kop en een staart kan hij wel degelijk schrijven, blijkt ook hier weer.

Alles bij elkaar maakt het van Sermon On The Rocks geen top plaat, maar wel een heel fijne, die ik in de afgelopen met steeds meer plezier heb gedraaid en uiteindelijk een recensie heb gegund. Die staat hier op WoNo Magazine.

Grappig hoe smaken ook qua hoezen verschillen. Ik vind hem erg geslaagd op dat blikje na. Lekker moderne kunst kliederen.

Heb dit album al vaak beluisterd en elke keer vind ik hem beter en sterker worden. Een 5 is het nog niet voor mij maar het zit er in de toekomst wel aan te komen.

Persoonlijk vind ik het een van de mindere albums van Josh Ritter, met de aanvulling dat ik veel van zijn album goed tot zeer goed weet te waarderen. Met deze Sermon on the Rock lijkt Ritter iets meer elektrisch te willen rocken binnen zijn stijl van singersongwriterschap. Daardoor onstaat er een dubbel gevoel: enerzijds fris en vlot, anderzijds blijven de nummers minder hangen. Het is alsof hij regelmatig iets te snel door de nummers wil (zoals in Young Moses en Hernrietta Indiana) in plaats van waar nodig een pas op de plaats te maken.

Daar staat tegenover dat Ritter wederom een paar heerlijke nummers weet te schrijven. Elke album lijkt een vlot pakkend, met je hoofd meeschuddend nummer te hebben. In dit geval is dat Getting Ready to get Down, een nummer dat een glimlach op het gezicht brengt. Ook het rustige Where the nigth goes is en Hoem Coming zijn pakkend. Daaromheen heeft Ritter op dit aardige nummers geschreven, maar als ik ik naar een paar titels kijk (The stone, A big enhough sky) dan gaat er bij nog geen belletje rinkelen.

Het is een album dat ik soms opzet voor vlot op de achtergrond. Maar het is ook een album die me soms het gevoel geeft dat Ritter wat zoekende was in zijn stijl, om te proberen iets licht anders te doen.