In de “50 jaar Normaal” jubileum serie verschenen deze maand “Buugen Of Basten” (1992) en “Bi-j Normaal Thuus” (1993) opnieuw. Bij elke maandelijkse worp van het opnieuw uitkomen van deze platen op gekleurd vinyl schrijf ik een stukkie met de betreffende LP op de platenspeler.
Extra leuk is dat deze 2 platen, in tegenstelling tot de voorgaande 16 heruitgaves uit deze serie, de eerste Normaal albums zijn die oorspronkelijk niet op vinyl uitkwamen. Deze heruitgaves zijn daarmee waardevolle collectors items voor de Normaal verzamelaar, waartoe ik zeker ook behoor.
De CD was toen namelijk de voornaamste muziekdrager. Er zit nog een stikker van de winkel op mijn originele exemplaar van Buugen Of Basten”: Kenta 42,95 gulden, en vinyl raakte voorlopig helemaal uit.
Begin jaren 90 was ook de tijd dat de (roots) rock muziek weer helemaal terug was met o.a. The Black Crowes en Lenny Kravitz als nieuwe helden en bands als The Red Devils, The Four Horsemen en Dan Baird als mijn persoonlijke favorieten uit die tijd. Alternatieve rock van o.a. Nirvana, Pearl Jam en Rage Against The Machine was sterk in opkomst gaf daarmee de gitaar gedreven rock nieuwe “Teen Spirit” energie. Maar ook de oude garde rockers zoals de Stones, Aerosmith, AC/DC, Golden Earring en Eric Clapton hadden weer veel succes.
Normaal verloor in die tijd juist wat van hun positie door hun gezapige LP’s “Normalis Jubilaris” (1990) en “H.a.l.v.u” (1991) en de vele lollig bedoelde singels uit die tijd zoals “Vulgaris Magistralis”, “Lucille”, “Haverkamps Greepe”, “Doar Maak ik Gin Probleem Van” die vooral oubollig uitpakten. Daarom moest het roer om in 1992. Normaal maakte een overstap van het Nederlandse platenlabel CNR naar het internationale Mercury Records en werd er in de eigen Commodore “thuis” studio in Zelhem gewerkt aan een stevige rock plaat met als titel “Buugen Of Basten”. Een plaat die Normaal zou moeten positioneren als een band die zich gemakkelijk kan meten met internationale rockers.
Maar in de nacht van 8 op 9 april 1992 slaat het noodlot toe. Na een lange dag in de studio scheurt Bennie Jolink in zijn auto op weg naar huis hard, moe en onoplettend tegen een boom. De auto is total loss en Bennie is zwaargewond. Naast de vele vleeswonden is zijn linker elleboog verbrijzeld. Hij zit bekneld en moet uit zijn auto gehaald worden en met spoed naar de intensive care gebracht. Duidelijk is dat hij blij mag zijn het ongeluk te hebben overleefd maar het is op dat moment nog de vraag of hij ooit weer gitaar zal kunnen spelen. De revalidatie zal lang gaan duren en daarom wordt de “Buugen Of Basten-tournee” (Veldtocht 1992) die op dat moment al in volle gang was afgelast. Opvallend feitje is dat de ambulance broeder die hem zwaargewond uit de auto haalt Willem van Dijk is, de eerste bassist van Normaal. Ik heb opgezocht hoe het zat en stuitte op YouTube ook op een uitzending van het TV programma “Ambulance” uit 1993 met een reconstructie van het ongeluk en de revalidatie, waarin Bennie het ongeluk bebloed en al naspeelt
Halverwege mei wordt bekend dat Bennie tijdelijk vervangen zal worden door Willem Duyn en voor zijn gitaarpartijen door de 23-jarige Robert Colenbrander uit Halle, van de band die op dat moment in het voorprogramma van Normaal staat. Met deze vervangers kunnen de geplande optredens van Normaal weer kunnen doorgaan en wordt een grote financiële strop voorkomen.
Eind oktober ruim een half jaar na het ongeluk en vlak voor de winterstop is Bennie voldoende aangesterkt om zich weer bij de groep te voegen op de nationale Høkersdag en verschijnt eerst de nieuwe single “As ’t Mot” en in november het album “Buugen of Basten”. Willem Duyn wordt bedankt, Robert Colenbrander blijft in de groep omdat Bennie zelf nog niet in staat is om gitaar te spelen.
Na bijna 33 jaar !! ligt de LP “Buugen of Basten” dan op mijn platenspeler. Destijds vond ik het een zeer fijne Normaal plaat die ik bij uitkomen helemaal heb grijsgedraaid voor zover dat kan met een CD, maar eerlijk gezegd heb ik hem de afgelopen 30 jaar niet vaak meer beluisterd. Dus onbevangen, met frisse oren en een pens vol power en goeie zin ga ik er even goed voor zitten.
De nieuwe uitgave op lichtblauw vinyl ziet er goed uit en past mooi bij het lichtblauw van de hoes. Ook klinkt de plaat uitstekend even goed als de CD overigens, ik hoor geen verschil. Het is inderdaad nog altijd een fijne plaat met een groot aantal lekkere høksongs die het in mijn herinnering ook was. Het verschil met de 2 voorgaande platen is dat het is meer rock georiënteerd is en dat de oubolligheden duidelijk achterwege zijn gelaten. De songs zijn sterk en hebben goed gitaarwerk.
Titelnummer “Buugen Of Basten” en single “As ’t Mot” openen de plaat en stampen lekker stevig rechttoe rechtan door zoals we Normaal graag horen. Verder op Kant A zijn “Wat Doe’w? Doe’w Wat Of Doe’w Niks”, “Machtig Mooi Lief En Lekker” en “Doe Niet Zo Moeilijk” erg fijne songs en behoren tot de beste die Normaal in de jaren 90 maakten. “Wat Doe’w? Doe’w Wat Of Doe’w Niks” is lekker swingend, “Machtig Mooi Lief En Lekker” is een remake van “Deertjen” (van de eerste LP uit 1977) en klinkt heel mooi, lief en lekker ook mede dankzij de dobro van Paul en de accordeon van Geraint Watkins, “Doe Niet Zo Moeilijk” heeft zelfs 2 zeer goede Mark Knopfler-achtige gitaarsolo’s van Paul en klinkt in mijn oren als een grote hit die in het in werkelijkheid niet werd (6 weken Top 40, piekpositie 18). Ook op Kant A dan nog “Hooka Hey” een fijn rockende instrumental met Paul in de rol van Hank Marvin van The Shadows en Ben op slide gitaar over een fijne jungle beat van Fokke en Willem.
Kant B is slechts iets minder sterk qua songs maar scoren nog altijd een dikke voldoende. De goede lijn van Kant A wordt gewoon doorgetrokken met lekker doorstampende rocksongs als “Donder op”, “Ik Heb Gin Tied Um Te Betalen” en “Bi-j Ow Wehn” (met dubbele gitaarsolo van eerst Paul en dan Ben) zeer høkbaar allemaal! Maar ook wat subtieler werk als “Wat De Boer Niet Kent” en de tango rock song “Zoas Zie Lup, Zoas Zie Lacht” de beste song van Kant B. De plaat eindigt in stijl met het lekker platte “Ik Kan ‘M Niet Ganges Kriegen” de meest Normaal achtige song van de plaat, ja dit is høken! Kortom topplaat van Normaal en samen met “Gas D’r Bi-j” (1994) hun beste van de 8 albums uit de jaren 90.