Josh Rouse - 1972 (2003)

De plaat die een ode aan de zwoele grooves van de jaren 70s moest worden. En dat werd ie. Een oprechte liefdesbrief aan Carole King, Marvin Gaye, Neil Young en consorten. Josh z'n mini-masterpiece en meest gevarieerde verzameling liedjes tot heden. Tegelijkertijd ook een duidelijke splitsing en een nieuwe inslag in z'n oeuvre; van soft rock/bedeesde pop zoals die op ...Nebraska, Home en ...Cold Blue Stars, naar de swingende retro pop van Nashville en Subtítulo.

Kom mensen, stem op deze plaat want hij mag en kan geen lager gemiddelde hebben dan Nashville. Ook een prachtalbum overigens, maar haalt het niet bij dit megajuweel.

één van zijn beste albums na dressed up like nebraska! vooral iets vrolijker deze

Wat maakt deze dan beter dan Nashville? Ik vind dit een prima album, maar niet echt veel sterke nummers, vandaar 3*

Josh Rouse speelde 1972 live in Utrecht, een van de prijsnummers van dit album:

1972

Toen ik dit album, kort na verschijnen, aanschafte, deed ik dat op grond van twee gunstige recensies. Tegenwoordig neem ik dan even de proef op de som op Spotify, maar destijds (in 2003) was dat er nog niet. Ik deed mijn aankopen doorgaans in de pauze (ik werkte in het centrum van Amsterdam) en moest me meestal haasten om op tijd terug te zijn. Geen gelegenheid, kortom, om voor te luisteren. Met regelmatige miskopen tot gevolg. Heb het album waar het op deze plaats om gaat, weer eens beluisterd, maar kan de lovende recensies nog steeds niet goed begrijpen. Gewoon een saai album. Liedjes die nergens sprankelen, duffe arrangementen - erg gewoontjes allemaal, en dat geldt wat mij betreft ook en vooral voor de stem van Rouse. Maar goed, smaken verschillen.

Steengoeie plaat van Josh Rouse. Beste nummers zijn: 1972, Love Vibration, Comeback (Light Therapy), Under Your Charms en Rise.

Na vele jaren weer eens beluisterd. Want in de zomer is Josh Rouse zijn muziek altijd aangenaam om te horen. En dat is nog altijd zo. Fijn album dat - zoals de titel al aangeeft - de muzieksfeer van 1972 oproept. En dat is bepaald niet misselijk.

Invloeden van de Beatles zijn natuurljk nooit ver weg. En klinkt het intro van Slaveship niet een beetje hetzelfde als Let's spend the Night Together van de Rolling Stones? En natuurlijk hoor ik daar ook flarden van Marvin Gaye. En toch is het geen epigonisme en heeft het album toch onmiskenbaar de muzikale handtekening van Josh Rouse.

Josh heeft best veel van dit type albums gemaakt. Soms erg goed, soms een tikkeltje minder. Maar altijd aangenaam om te horen.