Gary Clark Jr. - The Story of Sonny Boy Slim (2015)

Nice: nieuwe Gary en de titel verraad een mogelijk heerlijke vette bluesfeestje.

... En dat valt dan toch weer tegen. Absoluut een verlengde van zijn vorig studio-album.

Erg jammer, had gehoopt dat na zijn heerlijk live-album er net zo'n rauw album op zou volgen.

Edit: nogmaals beluisterd, echt een draak van een album. Dit verdient het predikaat blues/rock niet. Hij kan zoveel beter, ben er bijna kwaad om.

Eens dat dit niet de blues/rock is waar we na het geweldige 'Live' op hoopten. En ook eens dat hij (dus) zoveel beter kan! Toch is dit een aardige plaat als de pop en soul die hier meer vertegenwoordigd zijn je ook bevallen. Er staan een aantal lekkere songs tussen, en gelukkig komt die gitaar er af en toe wel uit ... Maar helaas wel te weinig!!

Het klopt inderdaad dat dit pop en soul is. Maar als ik dat wil horen, pak ik eentje van Van the Man uit m'n kast.

Na Clarks live-album waarop hij zóveel talent laat horen als vette bluesgitarist, is dit echt een domper.

Ik ken de man niet en luister dus onbevooroordeeld en dan is dit zo slecht nog niet. Ga het een kans geven en stem volgt later.

Hmmm, dit is toch niet helemaal waar ik op hoopte na zijn geniale live plaat. Zeker niet slecht, maar hij bouwt mij iets te veel voort op zijn soul/funk/hip-hop roots en vergeet daarbij de blues net iets te vaak. Ook zijn gitaarspel staat veel te weinig op de voorgrond. Waar Gary Clark Jr. zich op voorganger Blak and Blu nog volop uitleefde op vette bluesnummers als When My Train Pulls In hoor ik dat hier nauwelijks meer.
De nummers zijn zeker niet slecht en je zou zelfs kunnen stellen dat dit een coherenter album is dan zijn voorganger. Maar helaas heeft hij wel gekozen voor een muzikale richting waar ik niet op gehoopt had. Misschien gaat deze plaat nog groeien, maar op dit moment vrees ik een beetje dat ik dit over een jaar niet meer zal luisteren.

Gary Clark Jr. is een artiest die ik eigenlijk nog niet zo lang geleden ontdekt heb. Hij bracht in 2008 en 2012 natuurlijk al platen uit, maar ik denk dat ik pas in 2013 of 2014 voor het eerste naar één van deze platen luisterde. Het voordeel is dan wel weer dat het me zeer boeide en hem daardoor meer en meer in de gaten ben gaan houden. Een gezonde mix van energie, blues, soul en een beetje funk is wat zijn muziek karakteriseert. Voorafgaand aan dit nieuwe album waren er stilletjes aan al de nodige songs te horen geweest en dit beviel me prima. Nu de rest nog.

Het album opent met The Healing. Een vrij rustige rhythm and blues song. Dit is waarom R&B de naam R&B heeft gekregen. Laat dat maar aan Clark Jr over. Grinder is dan iets ruiger en heeft een lekkere energie. Fijne gitaren in dit nummer. Daar waar Star juist weer een stuk rustiger is en naar de meer modernere vorm van R&B gaat. Ook Our Love is weer rustig, maar wat meer bluesy van karakter.
Met een titel als Church weet je dat er gospel in het nummer zit. De mondharmonica is een leuke toevoeging in dit nummer. Hold On heeft dan juist meer een vintage soul sound. Iets waar Gary Clark Jr meer naar blijft hangen op deze plaat, in plaats van de blues op de vorige platen. Smooth is het soms ook, zoals op het soulvolle Cold Blooded. Een stuk broeieriger dan weer op Wings. Genoeg variatie is er dus ook zeker te bespeuren.
BYOB is een heel kort nummer waarna het doorgaat naar mijn persoonlijke favoriet in Can’t Sleep. Een erg lekker en vooral lekker funky nummer. Alsof het allemaal goed samen komt hier.
Op Stay is dan weer wat meer ruimte voor de gitaren, net als op Shake. Een energiek, vuiger, bluesy nummer met een lekker ritme. Het album sluit af met Down to Ride. Een zwoele afsluiter.

Verwacht je meer van hetzelfde op deze nieuwe plaat? Dan zit je niet goed. Gary Clark Jr laat op deze plaat meer zijn soulkant horen. Voor sommigen misschien wat soft, maar hij laat nog steeds zijn grote kwaliteiten horen.

(bron: Opus de Soul)

Geweldig dit. Ontdekt dankzij een tip van een collega. Ga deze artiest zeker in de gaten houden!

Paar fijne nummers, vooral de eerste twee, daarna wordt het wat minder helaas wat mij betreft.

Soms kan je op het verkeerde been worden gezet. Zo kocht ik dit album blind in de veronderstelling een lekker bluesrock album, zoals het geweldige live album, voorgeschoteld te krijgen. Ook de prachtige hoes liet mij in die waan.

Niets is echter minder waar, het is hier eerder geschreven, je krijgt een portie broeierige soul, funk met een zeer klein snufje blues voorgeschoteld.

Is het slecht? Zeker niet... er valt genoeg te genieten. Wat te denken van die heerlijke gitaarsolo op Grinder bijvoorbeeld. Het geile Star of het lekker in het gehoor liggende Our Love (lekker dat orgeltje)..of wat te denken van Can’t sleep of Shake. Genoeg te genieten dus.

Dus hoofd leeg, vergeet het live album even en laat Gary je meenemen in de wereld van Sonny Boy Slim.