Frank Black - Fast Man Raider Man (2006)

Heh? Wat is dit nu?!

Dat was mijn eerste reactie bij het horen van deze nieuwe Frank Black.
Gaat hij hier soms op de Springsteen tour? Of heeft hij met Mark Lanegan aan de bar gehangen? Pas een Roxy Music cdtje gedraaid?
Ik weet het allemaal niet. Het is wel gedurfd moet ik zeggen, want het is duidelijk anders dan we gewend zijn.
Slecht vind ik het niet. laten we het even wennen noemen en misschien stijgt de waardering dan t.z.t. ook wat meer voor dit album.

Let op: op de luisterpaal is ie tijdelijk te beluisteren, maar dan gaat het om cd 1 (de eerste 13 nummers).

Ik wil een nieuw Pixies album!

Ik eigenlijk niet: meestal vallen dat soort reunie-achtige releases altijd tegen. Ik herinner me liever de tijd dat ik als 19 jarige helemaal uit mijn dak stond te gaan op Debaser

Het zou inderdaad kunnen tegenvalllen, maar ik heb ook geen zin in 27 rustige liedjes van meneer Black.

Ik heb nooit begrepen waarom Pixies weer zonodig bij elkaar moesten komen. Kon Kim Deal de huur van haar caravan niet betalen? Of moest David Lovering een nieuwe bij zijn rode hakken passende lipstick kopen?
Il Black heeft altijd gewoon zijn ding gedaan. Toen de andere Pixies een net zo groot ego kregen als hijzelf, heeft hij terecht de stekker eruit getrokken. Pixies was net iets meer dan de gekte van Black Francis. Al is 'Pod' een geweldig mooi album, Kim Deal is en blijft een achtergrondzangeres die net drie noten achter elkaar kan spelen. Met deze beperkte talenten heeft ze toch nog een redelijke cult-status bereikt.
Het brein achter Pixies is Frank Black, en bewijst nog steeds met elk album dat hij uitpoept, dat hij bij vlagen nog steeds die genialiteit weet te vangen. Ik volg hem soms (zeg maar gerust vaak) ook niet, maar als ik zijn stem hoor, de teksten, de liedjes, dan kan ik alleen maar bidden dat Pixies nooit meer zullen optreden, of god verhoede het, een nieuw album opnemen.
De Pixies zijn dood, laten we dat zo houden, en luisteren naar Frank Black. En ophouden met zeuren over Pixies.

Gewoon een goede plaat, zoals we gewend zijn van Frank Black.
Niet meer vergelijken met de Pixies !

Om de zoveel jaar poept Frank Black er een meesterwerk uit: Met the Pixies “Surfer Rosa” (o.a. “Bone Machine”, Where Is My Mind?” en “Caribou”), solo “Teenager Of The Year” (o.a. “Speedy Marie”, “Headache” en “Fiddle Riddle”), en met the Catholics “Dog In The Sand” (o.a. “St. Francis Dam Disaster”, “Robert Onion” en “The Swimmer”). Inmiddels is Frank Black alweer een paar jaar solo. Op zijn vorige CD “Honeycomb” was weinig meer te horen van de punk-rock uit de jaren 80 en klonk Frank meer als de reïncarnatie van Johnny Cash. Nu is er dan de dubbel CD “Fast Man, Raider Man”.
Mr. Black laat op deze CD alles horen wat hij in huis heeft je gaat van Rock via Blues naar Country en terug. Dit alles met de nodige humor en gevoel voor drama. De nummers worden gebracht vol overgave en hij zingt fantastisch. Al zingt hij zelf in het nummer “The Real El Rey”: “I’m going to Manchester England, I’m gonna learn me to sing.” -Ja ja.... En natuurlijk zitten de nummers vol met muzikale grapjes, zoals we gewend zijn van Frank Black. Een goed voorbeeld zijn de tempo-wisselingen in “Dog Sleep”.
De CD brengt sfeer: Luister je op je MP3-speler in de hangmat in de tuin, dan waan je je onder palmbomen op een tropisch eiland. s’Avonds wordt de huiskamer opeens een bruin café. En in de auto rij je zomaar ineens op de route 66.
Kort om: Fast Man, Raider Man is weer een uitstekende CD van Frank Black, misschien geen “Dog In The Sand” maar toch een dikke 8. (Dat is dus 4 sterren)

Bij dit album krijg ik een ander beeld dan dat van die bekende frontman van Pixies.
Hierbij zet ik hem eerder neer in de rol van vrachtwagenchauffeur.
Met zo’n lichtgevend kerstboompje op de dashboard.
Twee fout gespelde kindernamen die nummerborden versieren.
Djeniffer en Djoelie.
Een grote sticker met de tekst; De Mijne Is 18 Meter.
Radio afgestemd op een lokale country zender.
Elke dag hetzelfde ritueel.
Pit stop bij de dichtstbijzijnde McDonalds.
Big Mac menu met extra fritessaus.
De eenzaamheid van een trucker.
Ergens afgelegen een slaapplek opzoeken.
Langs de snelweg op een lugubere parkeerplaats.
Sterren aan de hemel als enige trouwe metgezel.
Verlangend naar zijn gezin thuis.
Eenmaal daar weer verlangen naar het leven On The Road.
Geen romantiek op Route 66.
Route 66 is gewoon een verbindingsstuk.
Misschien wel het leven wat beter bij Frank Black past dan de opgelegde cultstatus.
Fast Man Raider Man geeft mijn meer inzicht in de persoon Charles Michael Kitridge Thompson IV
Ook al kan hij niet tippen aan de albums van Pixies.

De soundtrack in de wagen voor mijn trip door Colorado en Utah in 2006. Nu al jaren niet meer gedraaid. Schiet me ook zo geen enkel nummer te binnen. Dus moet 'm maar snel weer eens draaien.