Dream Theater - Falling Into Infinity Demos 1996-1997 (2006)

Verrassend eigenlijk dat dit er nog niet op stond. Wat mij betreft de interessante uitgave van Ytse Jam Records met een demo-versie van het Falling Into Infinity album voordat de platenmaatschappij zich ermee ging bemoeien. Eeuwig zonde aangezien dit anders wel eens mijn favoriete album van de band had kunnen worden. De tracks die het album uiteindelijk niet hebben gehaald zijn stuk voor stuk goede nummers met Raise The Knife, Speak To Me en The Way It Used To Be als uitschieters. De instrumentale demo Metropolis Pt. 2 is in deze premature staat vooral interessant om naar te luisteren met het uiteindelijk album in het achterhoofd. Van Scenes From A Memory ben ik eigenlijk nooit de allergrootste fan geweest en het zal me eigenlijk niet verbaasd hebben dat een fatsoenlijk uitgewerkte versie van dit nummer van een minuut of 20/30 mij een stuk beter zou hebben bevallen dat het uiteindelijk album.

Morgen komt er een heruitgave van dit album uit. Blij toe want aan het origineel is lastig te komen. Voor mij is dit de meest interessante release uit deze serie. Het is algemeen bekend dat de platenmaatschappij destijds een flinke vinger in de pap heeft gehad wat betreft het geluid van. Zelfs hitmachine Dssmond Child is van stal gehaald. Portnoy heeft achteraf aangegeven dat dit album zelfs bijna het einde van de band betekende. Deze demo bevat ruwe versies van de songs zoals ze, verwacht ik,.ook bedoeld waren. Ik ben benieuwd!

Ik ben hier ook erg benieuwd naar.

Ik heb deze al een paar jaar in de kast staan. Eerlijk gezegd vind ik de wijzigingen in het uiteindelijke songmateriaal nou niet direct heel ingrijpend. Grootste ding is dat Burning my Soul is opgehakt in 2 delen, wat Hell's Kitchen opleverde. Tja, zo kan het ook, dacht ik toen ik deze versie hoorde.
Overigens heb ik hier ook nog een bootleg liggen met een aantal live uitvoeringen van deze originele versies. Ik vond die een paar maanden vóórdat FII officieel uitkwam, dus ik had al een sneakpreview gehad

Ja, ik kan de schuimbekkende 'fans' bij het horen van de naam Desmond Child nog goed herinneren. Nou, het viel allemaal nogal mee qua stijlbreuk volgens mij. Ja, er werd wat gesnoeid en een catchy refrein voor You Not Me (hier nog You Or Me) gemaakt. Wel leuk om de demo's nog eens te horen. Maar dat kenden we natuurlijk allemaal al wel.