Silver Mountain - Universe (1984)

Mooi album. Deze zweedse band heeft maar kort vrij bestaan (1978-1988) maar heeft zich met deze plaat destijds in mijn muzikale geheugen genesteld. Prachtig melodieuze songs en krachtige vocalen. In compositorisch opzicht veel overeenkomsten met Rainbow en zelfs de gitarist doet niet onder voor de kunsten van Ritchie Blackmore. Gek genoeg is deze band nooit echt groot geworden hoewel ze de kwaliteiten dus in huis hadden.
Deze plaat is jarenlang ook slecht verkrijgbaar geweest, alleen als japanse import en sinds 2006 pas op CD.
Geluidsfragmenten zijn te vinden op volgende site:
http://vibrationsofdoom.com/test/SilverMountain.html

De eerste Silver Mountain, Shakin' Brains uit 1983, bevatte een onstuimige fusie tussen de New wave of British heavy metal en neoklassieke gitaren. Opvolger Universe is kalmer.
Nieuw is zanger Christer Mentzer, waardoor meestergitarist Jonas Hansson zich op zijn partijen kon concentreren. Verdwenen zijn de gebroeders Johansson: zowel toetsenist Jens als drummer Anders speelden inmiddels in de groep van Yngwie Malmsteen. Vervangende stokkenman is Mårten Hedener en voor de klavieren schoof een studiomuzikant aan. Bassist Per Stadin bleef aan boord.

Mentzer is een prima vocalist, wiens timbre iets wegheeft van Graham Bonnet, de stem van de Zweed minder rauw. De groep speelt melodieuzer en op lagere tempo's, in lijn met de hardrockende tijdgeest (MuMe geeft 1984 als verschijningsjaar, Discogs houdt het bij 1985). Liever hoor ik echter de onstuimigheid van het debuut en ook de talrijke gitaar-toetsenduels worden gemist.
Desondanks is het genieten van Hanssons gitaarwerk, telkens weer hoogtepuntjes. Ze bevatten smeuïge invloeden uit de klassieke muziek. Waar ik op het debuut vooral de invloed van Ritchie Blackmore hoorde, klinkt hier mede het geluid van gitarist Ulli Roth in diens tijd bij de Scorpions.
In de stevige opener Shakin’ Brains zou je bijna denken dat Yngwie Malmsteen hier speelt; waarom die wél doorbrak en deze Jonas Hansson niet, is me een raadsel. Call of the Lords is een sneller en intenser nummer, qua muziek lijkend op het debuut.
In mijn beleving is kant 2 de beste. Zo klinkt in opener Why heerlijk neoklassieke metal en op Help Me dankzij Erik Björn Nielsen een (te) korte toetsensolo. Deze wordt uiteraard gevolgd door smakelijke snarenracerij. Ander hoogtepunt is het uptempo Too Late waar zanglijn en gitaarwerk excelleren. Het afsluitende instrumentale Niagara is kort maar krachtig.

Het album staat niet op mijn streamingkanaal, wél op YouTube. Een interview met Hansson uit 2022 is te vinden bij Musikholics.