Hooton Tennis Club - Highest Point in Cliff Town (2015)
mijn stem
13 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Heavenly
-
Up in the Air (2:51)
-
I’m Not Going Roses Again (3:24)
-
P.O.W.E.R.F.U.L. P.I.E.R.R.E (2:41)
-
Something Much Quicker Than Anyone but Jennifer Could Ever Imagine (2:27)
-
Jasper (3:09)
-
Always Coming Back 2 You (4:20)
-
Barlow Terrace (1:56)
-
Spokes (3:56)
-
Kathleen Sat on the Arm of Her Favourite Chair (2:28)
-
Standing Knees (3:35)
-
...And Then Camilla Drew Fourteen Dots on Her Knee (3:58)
-
Fall in Luv (2:57)
0
geplaatst: 8 september 2015, 14:49 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hooton Tennis Club - Highest Point In Cliff Town - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
In mijn recente bespreking van het debuut van The Bohicas suggereerde ik nog dat de vijver met leuke jonge Britse gitaarbands momenteel aardig aan het opdrogen is.
Het is een bewering die nauwelijks meer vol te houden is wanneer vrijwel gelijktijdig met het debuut van The Bohicas nog een debuut verschijnt dat de liefhebbers van Britse gitaarbands tevreden doet glimlachen.
Dit debuut wordt afgeleverd door Hooton Tennis Club uit Liverpool. De band met de wat suffe naam heeft met Highest Point In Cliff Town een debuut afgeleverd dat, misschien nog wel meer dan het debuut van The Bohicas, vol staat met vrijwel onweerstaanbare popsongs.
Zoals het een band uit Liverpool betaamd begint Hooton Tennis Club bij de muzikale erfenis van The Beatles en dan met name bij de beginjaren van de band. De popliedjes van Hooton Tennis Club hebben net als die van de Fab Four genoeg aan mooi gitaarwerk en meerstemmige vocalen en laten de zon vrijwel onmiddellijk schijnen, zeker wanneer ook nog wat psychedelica wordt toegevoegd aan het warme geluid van de band.
Hooton Tennis Club is gelukkig niet in het verleden blijven steken en verwerkt ook allerlei andere invloeden in haar zo aanstekelijke muziek. Dit varieert van de lo-fi van Pavement en Guided By Voices tot flink wat echo’s uit de hoogtijdagen van de Amerikaanse garagerock uit de jaren 60, maar ook invloeden van bands als Big Star en Teenage Fanclub zijn duidelijk hoorbaar.
Dat zijn geen invloeden waarmee je je onmiddellijk kunt onderscheiden van de concurrentie, maar dankzij de prachtige productie van voormalig The Coral gitarist Bill Ryder-Jones en de veelvuldige benadering van het perfecte popliedje, heeft Hooton Tennis Club meerdere sterke wapens in handen.
Net als bij The Bohicas is het maar de vraag of we het over tien jaar nog zullen hebben over Hooton Tennis Club, maar helemaal kansloos acht ik deze prima band uit Liverpool zeker niet. Zeker niet na dit uitstekende debuut. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Hooton Tennis Club - Highest Point In Cliff Town - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
In mijn recente bespreking van het debuut van The Bohicas suggereerde ik nog dat de vijver met leuke jonge Britse gitaarbands momenteel aardig aan het opdrogen is.
Het is een bewering die nauwelijks meer vol te houden is wanneer vrijwel gelijktijdig met het debuut van The Bohicas nog een debuut verschijnt dat de liefhebbers van Britse gitaarbands tevreden doet glimlachen.
Dit debuut wordt afgeleverd door Hooton Tennis Club uit Liverpool. De band met de wat suffe naam heeft met Highest Point In Cliff Town een debuut afgeleverd dat, misschien nog wel meer dan het debuut van The Bohicas, vol staat met vrijwel onweerstaanbare popsongs.
Zoals het een band uit Liverpool betaamd begint Hooton Tennis Club bij de muzikale erfenis van The Beatles en dan met name bij de beginjaren van de band. De popliedjes van Hooton Tennis Club hebben net als die van de Fab Four genoeg aan mooi gitaarwerk en meerstemmige vocalen en laten de zon vrijwel onmiddellijk schijnen, zeker wanneer ook nog wat psychedelica wordt toegevoegd aan het warme geluid van de band.
Hooton Tennis Club is gelukkig niet in het verleden blijven steken en verwerkt ook allerlei andere invloeden in haar zo aanstekelijke muziek. Dit varieert van de lo-fi van Pavement en Guided By Voices tot flink wat echo’s uit de hoogtijdagen van de Amerikaanse garagerock uit de jaren 60, maar ook invloeden van bands als Big Star en Teenage Fanclub zijn duidelijk hoorbaar.
Dat zijn geen invloeden waarmee je je onmiddellijk kunt onderscheiden van de concurrentie, maar dankzij de prachtige productie van voormalig The Coral gitarist Bill Ryder-Jones en de veelvuldige benadering van het perfecte popliedje, heeft Hooton Tennis Club meerdere sterke wapens in handen.
Net als bij The Bohicas is het maar de vraag of we het over tien jaar nog zullen hebben over Hooton Tennis Club, maar helemaal kansloos acht ik deze prima band uit Liverpool zeker niet. Zeker niet na dit uitstekende debuut. Erwin Zijleman
0
geplaatst: 7 oktober 2015, 22:11 uur
Lekker album inderdaad, ik hoor ook Big Star en Teenage Fanclub, vooral die laatste is zeer aanwezig en dat is helemaal niet erg.
0
geplaatst: 16 oktober 2015, 13:08 uur
verslavende plaat met invloeden van een jonge Oasis (gitaarsound) Teenage Fanclub en Pavement. Het klinkt alsof ik het al jaren ken maar dat stoort niet want de band heeft ijzersterke liedjes
0
geplaatst: 22 november 2015, 13:16 uur
Live tijdens Le Guess Who in Utrecht
Hooton Tennis Club - I'm not Roses Again @ Le Guess Who
Hooton Tennis Club - P.o.w.e.r.f.u.l.l. P.i.e.r.r.e. @ Le Guess Who
Hooton Tennis Club - I'm not Roses Again @ Le Guess Who
Hooton Tennis Club - P.o.w.e.r.f.u.l.l. P.i.e.r.r.e. @ Le Guess Who
0
geplaatst: 6 oktober 2018, 11:00 uur
Net iets te doorsnee muziek maakt dit bandje, weet zich voor mij niet uit de grijze middenmoot te springen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.