The Blues Overdrive - Clinch! (2015)

The Blues Overdrive is één van de meest toonaangevende Deense bluesgroepen en ze timmeren al zo'n dertien jaar aan de weg. Reeds geruime tijd is het geen vanzelfsprekendheid meer dat de betere blues afkomstig is uit de USA. Ik kende maar weinig bluesbands uit het noorden van Europa en de kennismaking met The Blues Overdrive vormt absoluut een aangename verrassing. In 2003 won de band de in Denemarken hoog aangeschreven bluescompetitie in de Mojo Blues Bar in Kopenhagen, het mekka van de lokale blueswereld. Die overwinning leidde tot veel aandacht van de media, vol met lovende kritieken.

Het heeft een tijdje geduurd na de release van het titelloze debuut uit 2012 voordat opvolger Clinch! onlangs werd uitgebracht. The Blues Overdrive behoort ontegenzeglijk tot de voorlopers van de moderne bluesstijl. Het recept is op zich simpel: via een alternatieve interpretatie bluesnummers in een nieuw jasje steken. Uiterst knap is dat de band in dat kader enerzijds getuigt van veel respect voor de bluestraditie, maar anderzijds aan de nummers toch een eigentijdse draai weten te geven.

De tien nummers op dit album zijn met uitzondering van track 5 (Daughter Of The Devil) allen geschreven door leadzanger/gitarist Martin Olsen en bestrijken een breed scala aan muziekstijlen, variërend van sompige moerasblues, shuffles tot ranzige boogie grooves. Onmiskenbaar in de meeste nummers is de waarneembare invloed van wijlen JJ Cale, maar dat is allerminst storend. Het klinkt bovendien allemaal minder gezapig dan Cale en dat spreekt me wel aan. Aan Three Times Lover (track 3) en het reeds genoemde Daughter Of The Devil) leverde Duke Robillard een bijdrage, wat natuurlijk veel zegt over de inmiddels opgebouwde internationale reputatie van The Blues Overdrive.

Samengevat kan ik stellen dat het diverse keren beluisteren van Clinch! voor mij een aangename kennismaking vormt met deze Deense bluesband. Ik kan dit album dan ook zeker aanbevelen aan iedere bluesliefhebber. En wat mij betreft mag het derde album minder lang op zich laten wachten dan deze debuutopvolger.

Line-up:
Martin Olsen (vocals, guitars)
Andreas Andersen (guitars)
Thomas Birck (bass, Resonator)
Lars Heiberg (drums, percussion)

With:
Duke Robillard (guitar - #3,5)
Joel Paterson (lap steel - #7)

Gepubliceerd op mijn muzieksite www.muziekwereld.com

Dit album heeft een European Blues Award gewonnen voor beste Europese Bluesalbum van 2015. Vind ik persoonlijk iets te veel eer. Ik had graag gezien dat Tiny Legs Tim de award had gewonnen voor zijn album Steppin' Up. Ajax013 (mooi stukje trouwens!) stipt terecht de overduidelijke invloed aan van JJ Cale. Hij vindt het allerminst storend, ik helaas wel, Net als bij Cale begint het nog aardig, maar naar het einde toe is het me net als bij Cale allemaal wat te zeurderig. Kwestie van smaak. Ik kan de eigen draai aan de blues wel prima waarderen overigens en dat het allemaal eigen nummers zijn spreekt ook in hun voordeel. Maar als ik een lans mag breken voor Deense blues dan zou ik eerder met namen als Peter Nande en Thorbjorn Risager komen.