Son Little - Son Little (2015)

Your Love Will Blow Me Away When My Heart Aches is prachtig. Sterk album, gevarieerd en sfeervol. Wel is dit natuurlijk te vaak gedaan, maar alsnog een steady 4 sterren.

Na een paar keer luisteren bevalt het mij minder goed. De muziek is niet zo speels en zijn stem gaat op den duur vervelen.

Het niveau van dit album is ook niet altijd even goed.

Ik ga ook hier wat verhogen. Ik nog wat zitte luisteren en het is een best leuk album en prima zang echter staan er een paar nummers op die ik niet passend vind. (Er staat hier soul bij maar er staan ook blues nummers op)
Het thema is een beetje melancholische sfeer maar die blues tracks plus een ballade nummer horen niet thuis in het geheel.

Son Little is een nieuwe naam aan de horizon van de soulmuziek. Onder het label Anti, die net alles even anders doen, komt hij dit jaar met hun debuutalbum. De muziek van Son Little is dan ook niet te vangen in één hokje. Blues, soul, singer/songwriter en nog meer allerhande stijlen passeren de revue bij zijn muziek. Of dit alles dan ook resulteert in een goed album is de vraag die ik hieronder probeer te beantwoorden.

Met de rustige opener I’m Gone is in ieder geval niks mis. Een goed begin van het album met wat wellicht een sfeerzetter is. Nice Dreams is namelijk ook rustig en neigt nog iets meer naar de pop dan de voorganger. Die rustige sfeer wordt moeiteloos doorgezet in het mooie Your Live Will Blow Me Away WHen My Heart Aches.
In verhouding met deze eerste drie nummers heeft Toes een stuk meer energie. Er zitten meer gitaren in en het nummer is ook redelijk funky. Daarna pakt Son Little het juist meer bluesy aan op Carbon, waar de gitaar nog een grotere rol krijgt toebedeeld. De rust wordt dan wel weer opgezocht met de single Lay Down.Doctor’s In is eigenlijk het eerste nummer dat me een beetje tegenvalt. Dit nummer valt als geheel gewoon te weinig op. Daar waar Son Little met O Mother een beetje leentjebuur speelt bij Lenny Kravitz.
De sfeer en rust van het begin van dit album wordt hierna weer opgepakt. Met nummers als Go Blue Blood Red en Loser Blues wordt die sfeer moeiteloos weer uit de kast getrokken. Iets wat niet al te lang duurt, wat dan juist weer zorgt voor afwisseling. The River karakteriseert zich met handclaps en heeft duidelijk iets met rock & roll. Het nummer is hierdoor ook een beetje funky te noemen. Ook het sterke About a Flood is dan weer wat rustiger en Wanted To is gewoon heel interessant en wordt per luisterbeurt alleen maar interessanter. Wat te denken van het sterke Cross my Heart? Dat het dan allemaal afgesloten wordt met Real Goodbye. Een nummer volgens het klassieke recept. Son Little heeft hier met recht een interessante plaat neergezet.

(bron: Opus de Soul)