Arcana - Cantar de Procella (1997)

Dit heeft volgens mij meer met Darkwave of neoklassiek van doen dan met Pop.

Middeleeuwse muziek en de meer romantische kanten van die tijd, klinkt erg donker en soms zelfs duister maar dat past wel in deze donkere maanden.

****

wederom raak

Wie een instant-klassieker op zijn naam zet krijgt met het uitbrengen van een tweede album altijd het probleem dat het meteen met zijn debuut vergeleken wordt. Arcana, de Zweedse gothic / neo-classical / ambient act hoeft echter niets te vrezen. Hun eersteling, "Dark age of reason" was meer dan alleen veel belovend, het was recht in de roos. Veel klassieke motieven en Dead Can Dance achtige vocalen, overgoten met een gothisch sausje maakten dit album tot een fantastische luisterervaring. Met hun tweede plaat, "Cantar de procella" slaan ze dezelfde weg in maar vallen nauwelijks in herhaling. Weer veel hemelse zangpartijen die soms lijken op dwingende Gregoriaanse gezangen, veen galmende Gothiek en een gedreven, haast onaardse muziekale omlijsting: Wie meer wil, kan het krijgen. Koop ze. Koester ze.

Mooie opvolger van het debuutalbum. Een beetje meer nu neigend naar bijvoorbeeld Qntal en Autumn Tears. Luisterplaat.

Waanzinnig! Enne Yorgos, ik was al verder aan het onderzoeken Deze is overigens nog beter!

Een stuk beter dan het debuut. Het geluid lijkt op deze plaat al veel voller te klinken, waardoor de sfeer ook beter tot zijn recht komt. Weer een mooi album van Arcana.

Chant of the Awakening, wat een prachtig nummer is dat toch! Op een album dat net zo veel indruk op mij maakt als het debuutalbum.
Met pop heeft dit helegaar niets van doen. Toch staat dat bij een aantal albums van Arcana als genre vermeld. Bij een aantal andere staat Electronic. Beide helemaal onterecht Neo klassiek lijkt me meer op zijn plaats. Ambient/Darkwave zou OK zijn als subgenre. Alleen kent MuMe dat niet.
Voor mij het fijnste met een koptelefoon op, liggend op mijn bed. Wat een ontspanning!
Net als het debuut 4*