Peter Struijk - Straight Blues (2015)

Heerlijk album van een van de beste bluesartiesten die ons land momenteel rijk is. Peter Struijk is een man die niet van poespas houdt. Hij zegt meestal liever achter het gordijn te staan dan ervoor. Hij kan eigenlijk alle stijlen wel spelen, maar het liefst speelt hij authentieke blues. Dit album is een prachtig gepassioneerd stukje Delta Blues geïnspireerd door o.a. Charly Patton en Son House. Ik durf niet te spreken van een trend, maar het lijkt wel alsof er de laatste jaren steeds meer Nederlandse bluesartiesten voor de Delta Blues kiezen. Dat maakt mij behoorlijk vrolijk. Helemaal als het ook nog kwaliteit heeft. Een andere Delta Blues Band is The Damned en Dirty, dat al meerdere bluesawards heeft gewonnen.

Inderdaad een lekker plaatje, Henk!

De stoel die op deze cover staat is de stoel waarin Peter Struijk zat om te leren gitaar te spelen. Geboren in Gouda en woonachtig in Den Haag heeft Struijk het persoonlijk niet altijd even gemakkelijk gehad. Allerlei psychische aandoeningen bezoeken aan een psychiater en een stukgelopen huwelijk. Eigenlijk een perfect scenario voor de blues. Toch is het puur toeval dat hij daar in is gerold. Ik ben er ontzettend blij mee. Niet met zijn problemen van vroeger natuurlijk, wel met zijn toevallig verkregen liefde voor de blues.

In de bij bluesliefhebbers welbekende Fossen & Struijk Band ligt het accent doorgaans op de Chicago Blues. De grote passie van Struijk is echter de Delta Blues en vooral de akoestische vooroorlogse variant er van. Die liefde wilde hij graag uitdrukken via een volledig album. Straight Blues is een mooie mix van covers van o.a. Lightnin' Hopkins, John Lee Hooker, Robert Johnson, Furry Lewis, Blind Willie Johnson en Elmore James. 3 nummers schreef Struijk zelf: Don't be so mean, Had the blues today en Lowdown Woman. 1 nummer werd voor hem geschreven door Liz Mandeville: Bump in the love dat ook door haar wordt gezongen. De gitaar die Struijk gebruikt is een National Resonator uit 1931. Dit voor de kenners, mij zegt het helemaal niks.

Vele vrienden en collega's werkten aan het album mee, zoals Riveride Junor, die zingt op Good friend feeling bad (die Riverside ook schreef trouwens). Robin van Roon speelt weer paar puike stukje harmonica en ook Nicko Christiansen komt nog even langs met zijn saxofoon op Elmore James' Fine Little Mama.

Prachtig stukje Delta Blues van Hollandse bodem.