Natalie Merchant - Paradise Is There (2015)

Ik moet een beetje denken aan Joni Mitchell hier, haar stem dook de diepte in in de jaren 90 en werd alleen maar expressiever in combi met haar verloren hippiedom. Paradise Is There herhaalt dit wel een beetje. In aanloop naar dit album heb ik Tigerlily weer een aantal keer beluisterd, en dat blijft toch wel een van de coming-of-age plaatjes uit de late 90's voor mij.

De basis is hetzelfde gebleven. De tracklist is wat aangepast, arrangementen een stuk soberder met nog vaak de piano als basis, strijkers, akoestische gitaren en zachte percussie. Maar het prettigste element van Paradise Is There is toch de stem van Natalie Merchant. Klinkt nog steeds als iets met melk en honing, maar de slijt die er opkomt maakt het alleen nog maar mooier.

Wat een warme prachtige muziek voor deze grijze winterdagen.
Je moet er voor zijn ... maar waarom kan ik hier maar niet genoeg van krijgen?
Pareltje!

Hoorde een tijdje geleden het nummer Motherland van haar (afkomstig van het gelijknamige album) Toch maar eens in de discografie van Natalie gedoken en begonnen bij dit album. Wat een aangename verrassing. Niks vernieuwends maar ze zet een zeer aangename en relaxte sfeer neer. Haar stem boeit voldoende om de aandacht een heel album lang vast te houden. Stijl van Suzanne Vega met soms wat Rickie Lee Jones, verzorgd spel en meer dan voldoende originele songs om van te smullen. Zoals gezegd niet vernieuwend maar wel rete aantrekkelijk allemaal. Alle ingrediënten om de komende tijd verder op ontdekkingsreis te gaan in de albums die ze de afgelopen jaren heeft gemaakt. The holidays are coming

Verstilde en subtiele bewerking van haar album Tigerlily (1995). Kamermuziek van hoog niveau. Ik mag dit graag horen en vind het zelfs beter dan het origineel. Troostplaat in optima forma. Warm aanbevolen.

Ain't Nothing Like the Real Thing zegt men en zo'st maar net. N.a.v. discussie bij dat debuut beide versies nog eens gedraaid en ik verschil graag van mening. Echter zou ik een concert als dit album hebben bijgewoond zou ik wensen dat dit op lp uit zou komen.

Waarom dan toch die hoedt-u-voor-namaeeck- houding? Simpel ben niet bij een concert geweest en dan is dit album eigenlijk een beetje Dutch comfort

Qua troost scoort de blauwe trein hier heel hoog

Mjuman. Nostalgie: troost bieden is Coltrane wel toevertrouwd . Zijn door jou bedoeld prachtalbum vind ik wat comfort betreft andersoortig in vergelijking met deze zoet gestemde worp van mevrouw Merchant. De eerste beluister ik s'nachts. Deze op mijn gemak met een dubbele espresso en de weekend bijlagen.