The Winery Dogs - Hot Streak (2015)

Waar de mannen de tijd vandaan halen naast hun verplichtingen voor andere bands/eigen projecten is mij een raadsel, maar na ongeveer 2 jaar en 3 maanden heeft het rock trio The Winery Dogs weer een plaat op de markt gebracht.
Laten we eerlijk zijn: de line-up mag er zijn, want met gitarist/zanger Richie Kotzen, bassist Billy Sheehan en Mike Portnoy hebben we toch drie mannen met ruime ervaring die hun strepen binnen de muziek scene al meer dan verdient hebben.
Met dit album brengen ze een rock album volgens het boekje. Een aantal lekkere rockers, zoals albumopener "Oblivion" en "Devil You Know". Vooral de wat langere nummers zijn echter wat meer midtempo waarin men mooi, melodieus spel laat horen. Zo vind ik de instrumentatie van "Spiral" echt prachtig.
In vocaal opzicht vind ik de ballad "Fire" het sterkst. Hier weet Kotzen haast een tranentrekker van te maken. Echt een hele mooie ballad die sterk en met emotie gezongen word.
Een mooie kennismaking met dit rock trio.

Gisteren eindelijk de LP binnengekregen. Na de eerste luisterbeurt heerst een gevoel van teleurstelling. Achter het muzikale vakmanschap gaan toch een boel oppervlakkige nummers schuil...

Een paar dagen verder...... Blijft een teleurstellende plaat. Gaat niet vaak meer gedraaid worden vrees ik...

Ik zet laag in, want de plaat lijkt wel een herhalingsoefening.
Dit is muziek, die zo waanzinnig goed en technisch is dat het onmogelijk nagespeeld kan worden.
Toch laat het drietal het klinken alsof het de makkelijkste zaak van de wereld is.
Dat komt voornamelijk omdat het songmateriaal erg rock is. Standaard rock zelfs.
Het bevordert wel de luistervreugde, al kan de technische spierballerij ook wel weer roet in het eten gooien.

Ik weet niet wie de liefehebbers zijn van dit soort muziek. Misschien maar een dozijn oude rockers, maar bekend gaat deze plaat niet worden.

Dan moet nog gezegd worden dat Kotzen wederom bewijst een waanzinnige zanger te zijn, in het straatje van Chris Cornell.

Bijzonder sterk album dat zich onderscheidt door technische hoogstandjes binnen te smokkelen in lichtvoetige poprocksongs. Veel variatie ook met ballads, funk-, en uiteraard classic rock. Kortom, netjes voort geborduurd op de eerste plaat.

Ondanks het hapklare karakter loont het de moeite eens naar de arrangementen te luisteren, hoe hard en zacht dikwijls op een geniale manier door elkaar gecombineerd worden. Ghost town is hier het mooiste voorbeeld van.

Over het individuele meesterschap van elk van de 3 muzikanten hoef ik geen woorden meer vuil te maken. Al kan ik het niet laten om vooral voor Sheehan Mijn waardering te uiten.

Ik weet het, de plaat is van 2015, maar ik zet hem toch in mijn top 3 van 2016. Ná!
4,5*