0
geplaatst: 10 november 2014, 10:58 uur
Als je één Drudkhalbum hoort ken je ze eigenlijk allemaal. Er zijn nuanceverschilletjes maar grosso modo veroorzaken de Oekraïeners op elk album een krachtige golf die je onmiddellijk meevoert naar verloren gewaande era's waar de natuur de vorm en mate van mensheid bepaalde en niet andersom.
Navenant is ook de kwaliteit wat mij betreft vergelijkbaar. Als ik The Swan Road even afzet tegen het bekendere Autumn Aurora valt op dat The Swan Road net wat ruwer is. Eternal Sun knuppelt er lusitig op los met bittere blastpartijen maar maakt gaandeweg ook vaker ruimte voor prachtige akoestische passages waar visioenen van versgevormde dauwdruppels zich dominant aan je opdringen. Alsook de traditionelere tragere folkstukken de hoofdrol terug krijgen. Zo is het magistrale The Price Of Freedom pure heldendom in een aantal schamele muzieknoten vervat. Let ook nog eens op hoe een traditioneel volkslied als Song Of Such Destruction de sfeer van vervlogen tijden nog eens extra onderstreept.
Triomf, strijd en melancholie zijn gevoelens die Drudkh bij mij los maken. Ik heb er niet altijd zin in maar als middels de stervende bladeren de herfst zo langzaam zijn intrede doet en koude regenbuien de opdringerige zomer eindelijk verdrijven, dan beklijft de discografie van Drudkh bij mij het best.
Drudkh is een vrij traditionele synthese tussen folk en metal maar dan zonder vrolijk gestemde, bier uit stierhoornen drinkende mafkezen die bezopen aan accordeons staan te trekken alsof Manke Nelis in een melige bui een plaatje met Nembrionic Hammerdeath aan het maken is.
Navenant is ook de kwaliteit wat mij betreft vergelijkbaar. Als ik The Swan Road even afzet tegen het bekendere Autumn Aurora valt op dat The Swan Road net wat ruwer is. Eternal Sun knuppelt er lusitig op los met bittere blastpartijen maar maakt gaandeweg ook vaker ruimte voor prachtige akoestische passages waar visioenen van versgevormde dauwdruppels zich dominant aan je opdringen. Alsook de traditionelere tragere folkstukken de hoofdrol terug krijgen. Zo is het magistrale The Price Of Freedom pure heldendom in een aantal schamele muzieknoten vervat. Let ook nog eens op hoe een traditioneel volkslied als Song Of Such Destruction de sfeer van vervlogen tijden nog eens extra onderstreept.
Triomf, strijd en melancholie zijn gevoelens die Drudkh bij mij los maken. Ik heb er niet altijd zin in maar als middels de stervende bladeren de herfst zo langzaam zijn intrede doet en koude regenbuien de opdringerige zomer eindelijk verdrijven, dan beklijft de discografie van Drudkh bij mij het best.
Drudkh is een vrij traditionele synthese tussen folk en metal maar dan zonder vrolijk gestemde, bier uit stierhoornen drinkende mafkezen die bezopen aan accordeons staan te trekken alsof Manke Nelis in een melige bui een plaatje met Nembrionic Hammerdeath aan het maken is.
* denotes required fields.
* denotes required fields.