Astral & Shit - Demiurge (2013)

Astral & Shit presenteert op het mini-album Demiurge een half uur durende ambient- en drone-compositie die mij vanaf de eerste seconden al snel meetrekt naar een andere wereld.
Plechtstatige klanken vormen één geheel en ontvangen me als het ware met open armen om me opnieuw te begeven in een wereld die alleen maar geschapen kan zijn door Astral & Shit.

Klanken die de soundtrack zouden kunnen zijn voor een plek die misschien wel het meest te vergelijken is met het Hof van Eden kondigen zich aan. Een plek zo mooi, dat je er voor altijd zou willen blijven. Maar hoe mooi de plek ook is, het is tevens onvermijdelijk dat de plek vroeg of laat getroffen zal worden door een ramp. Dus is het zaak om op een gegeven moment een ander toevluchtsoord te zoeken, gezien aan de horizon langzaam donkere wolken zich samenpakken en steeds dichterbij lijken te komen. Donkere wolken die niet zomaar een storm zullen beloven, maar eentje van een dusdanig allesomvattend karakter, dat het lot van de wereld ervan afhangt.
Hoe treurig is het dan ook, om te moeten beseffen dat, zodra de reis eenmaal begonnen is, de rest van de wereld op niets meer dan een soort niemandsland lijkt. Een plek waar het niet fijn is om doorheen te trekken. Te weten dat er toch gezocht moet worden naar een nieuwe verblijfplaats om de ramp te overleven, die spoedig de wereld zal teisteren.
Naarmate de reis zich voortzet, door onherbergzame gebieden waar niet of nauwelijks leven te bespeuren valt, beginnen de donkere wolken die eerst zo ver weg leken, zich meer en meer te vermenigvuldigen en samen te pakken, totdat langzaam maar zeker het steeds donkerder wordt. De lucht wordt ijler, benauwder, drukkender en adem halen wordt zelfs een onmogelijke opgave.
Een schuilplaats in de vorm van een donker hol aan de voet van een eenzame heuvel is de enige plek om me te verstoppen, voordat de hel definitief losbarst. Het hol is vrij diep, dus kan ik vrij ver doordringen, totdat ik niet meer verder kan. Omdat de vermoeidheid zijn tol begin te eisen, probeer ik goed te liggen en probeer er zo min mogelijk aan te denken, dat mocht de slaap me overmannen, dit misschien wel eens mijn laatste nachtrust zou kunnen worden.
Half in slaap, hoor ik hoe een grootschalig, hels geluid, als die van een enorme sirene, zich over me heen lijkt te vouwen. Me half realiserend, dat de storm, of wat het ook mag zijn, mijn deel van de wereld bereikt heeft en datgene wat zich boven me bevindt, vernietigt. Wetende dat ik spoedig zal volgen.
Hoe bang ik ook ben, open ik toch mijn ogen uit een soort vorm van nieuwsgierigheid en staar ik in een alles-verblindend wit licht, die de gehele wereld lijkt te verzengen. Uit het licht lijken zich nog lichtere vormen los te maken en zweven naar me toe, pakken me vast en brengen me naar het overheersende licht toe, wat me gevoelsmatig ontvangt met open armen. Ik ben niet bang. Ik voel me juist heel gelukkig. Omdat ik me uiteindelijk realiseer dat het goed is zo. Waar ik nu ook ben, het is goed.

Demiurge is wederom een interessant staaltje van wat Astral & Shit in z'n mars heeft. Wellicht dit keer niet zo imponerend als wat ik tot nu toe van dit project ken (en dat is nog niet zo veel), maar dat neemt niet weg dat dit een prima tussendoortje is. Ik miste dit keer alleen die typische 'touch' die ik voorheen bij Astral & Shit wel bemerkte. Dat allesomvattende gevoel die de ambient-drones normaal gesproken z'n impact geeft, lijken hier niet helemaal te overtuigen. Alsof de goede bedoelingen dit keer een beetje in het luchtledige zijn blijven hangen.
Wat niet wegneemt dat dit nog steeds een bovengemiddelde release is van dit Russische eenmansproject.