Raven - Glow (1994)

Als één van de NWoBHM pioniers timmert Raven immer verder aan de weg naar succes. Na drie geweldige “Britse” albums verkopen ze hun ziel met drie zoutloze “Amerikaanse” albums. De remonte komt vanaf 1988 met twee aan het verleden herinnerende albums.

Nummer negen Glow is minder, productioneel klinkt het zwaarder, de heren kunnen nog steeds geweldig spelen maar er scheelt voor mij iets met de songs, het is weer bedaarder geworden, minder lichtvoetig vooral. Voorbeeldje? So Close vind ik meer Grunge dan Metal en irriteert vanaf de eerste seconde, zelfs de gitaarsolo redt het nummer niet voor mij. Een tweede miskleun is The Dark Side waarop John Gallagher weeral probeert te zingen, hij zou ondertussen beter moeten weten. Het is voor mij echt ellendig lang wachten op de eerste losgeslagen snelle beuker. Een opleving is The Rocker maar dat is inderdaad een cover, origineel afkomstig van Thin Lizzy. We zijn dan al wel halverwege het kabbelende album. Turn on You is een welgekomen uptempo knipoog naar het verleden. Far and Wide leidt mijn blik naar mijn Gaviscon tabletten maar dan komt Victim dat mij een zucht van opluchting bezorgt. Te weinig toch om dit album te redden.

Het is minder Athletic Rock en dat is jammer maar laat het speelplezier en de gejaagdheid twee kenmerken zijn van de muziek van Raven, die ik te weinig op dit album hoor. Matige nummers op een matig tempo die af en toe nog boven water blijven door gitarist Mark Gallagher. Jammer dat de hattrick niet is gelukt...