Astral & Shit - Pavor Nocturnus (2011)

Pavor Nocturnus van Astral & Shit laat zich beluisteren als de soundtrack van een sfeervolle Science Fiction-film. In mijn gedachten schieten allerlei futuristische beelden door mijn hoofd als de effectieve combinatie van ambient-drones en field recordings mijn oren strelen. Het is wederom weer een bijzonder album te noemen, zij het wat kort. Maar de klanken die voorbij komen, zijn in ieder geval weer erg intrigerend te noemen en houden dit album boeiend.

"Gloria Somnium" laat de geluiden horen alsof ik me op een ruimtestation bevind waar niet veel later een groot passagiersschip langzaam de landing inzet. De voetstappen van de vele langslopende mensen die op het station werken zijn te horen, naast de reizigers die wachten totdat ze ergens aan boord kunnen. Er heerst een behoorlijke bedrijvigheid, terwijl er op de achtergrond continue de dreinende en zoemende motoren te horen zijn van de vele ruimteschepen die langs zweven of naderbij komen.

"Erectio" opent vrij naargeestig en zo nu en dan is er een soort van korte donderklap te horen. Ik bevind me in een grote hal binnen het ruimtestation die langs een soort van monorails lijkt te liggen. Zo nu en dan passeert er een mono of stopt er één zodat passagiers in en uit kunnen stappen. De mono vervoert reizigers van het ene naar het andere punt binnen het gigantische ruimtestation.
In de hal zijn vele kinderen gezellig aan het spelen op een daarvoor bestemde locatie. Een soort drop-off punt waar ouders tijdelijk hun kinderen naar toe kunnen brengen, als ze ongeduldig worden of de behoefte hebben lekker rond te rennen en te spelen.
Continue is er een zoemend geluid te horen die afkomstig blijkt te zijn van een groot laadschip die goederen aan het in- en uitladen is. Dit laadschip hangt als het ware boven het ruimtestation en is zichtbaar door de enorm ronde, glazen koepel boven m'n hoofd.
Omdat ik vrij lang moet wachten op de mono die me naar de volgende bestemming moet brengen, besluit ik een kort uiltje te knappen op een bankje. Even later schiet ik wakker en is het enige geluid wat ik nog hoor, die van het laadschip boven mijn hoofd. De rest van de hal is verlaten en er schieten ook geen mono's meer voorbij, laat staan dat er eentje stopt. Even later slaap ik weer in.

Tijdens "Praefecti" lijk ik te dromen dat ik voor een soort mysterieus paviljoen sta. Het waait redelijk hard, waardoor diverse lampen met belletjes eraan, die aan weerszijden van het paviljoen hangen, door de wind heen en weer zwaaien. De belletjes laten zo nu en dan aangename tinkelende geluiden horen.
Het paviljoen zelf is potdicht, maar door de kieren van de enorme poort, is nog net een licht waar te nemen. Als ik dichterbij kom en probeer door de kieren te kijken, zie ik een aantal figuren in een soort van monnikspij een vreemd ritueel uit voeren. Doordat ze kappen over hun hoofd hebben, kan ik niet helemaal goed zien of het mensen of andere wezens zijn. Echter lijkt het net alsof ik snavels zie, op de plek waar hun gezicht hoort te zitten. Voordat ik goed en wel in de gaten heb wat voor wezens dit zijn of wat ze aan het doen zijn, vertroebelt het beeld langzaam voor mijn ogen en ontwaak ik langzaam.

Tijdens "Rem Somnus" wordt ik weer langzaam wakker en is het ondertussen behoorlijk donker geworden in de hal. Boven mijn hoofd is door de glazen koepel de ontelbare lichtjes te zien van de sterren terwijl tientallen ruimteschepen langs het ruimtestation zweven. Vlak naast het bankje waar ik zit, is vreemd geritsel te horen en op een gegeven moment schiet er iets langs me heen. Het blijkt een schoonmaakrobot type 01 te zijn; kleine ronde apparaten die het oppervlak van de hal schoonhouden.

Als ik opsta, komt er tijdens "Summa" langzaam iets groots op het ruimtestation af. Het blijkt een oorlogsschip te zijn, afkomstig van de nabij gelegen planeet, waar het ruimtestation aan grenst. Blijkbaar heeft het schip kwade bedoelingen, gezien gigantische straalkanonnen zich langzaam op het ruimtestation richten. Langzaam constateer ik, dat ik langer heb geslapen dan de bedoeling was. Er is een reden dat het donker is en dat ik alleen ben, met uitzondering van de kleine schoonmaakrobotjes die plichtmatig hun werk blijven doen. Blijkbaar was er tijdens mijn slaap, vanwege de verschijning van het oorlogsschip, een plotselinge evacuatie op poten gezet en heeft men me door de situatie die daardoor ontstond, in blinde haast niet gezien of vergeten. Sowieso vraag ik me af waarom ik er niet van wakker ben geworden...
Overmant door paniek probeer ik me een weg uit de duisternis te vinden en steven af op de dichtstbijzijnde nooduitgang. Voordat ik goed en wel weg probeer te komen, wordt de weg geblokkeerd door bewapende wezens die eruitzien als een kruising tussen mensen en kraaien. In een soort van kwetterende taal beginnen ze hun straalwapens op me te richten en zit er niets anders op dan me over te geven.
Plots schiet me te binnen dat de wezens die ik nauwelijks kon zien in mijn droom, wel eens dezelfde zouden kunnen zijn, die nu voor me staan!

To be continued... !!

Pavor Nocturnus is andermaal een interessant wapenfeit van Ivan Gomzikov's Astral & Shit. Een prima staaltje aan effectieve ambient-klanken zorgen voor bijna 40 minuten luistergenot. Het luistert heerlijk weg en smaakt wat mij betreft naar meer.