Astral & Shit - Ad Deum (2013)

2013 was het jaar waarin Ivan Gomzikov zich vooral concentreerde op zijn Harsh Noise-project Demiurge Urizen, met als resultaat een stortvloed aan releases vol met een behoorlijke bak teringherrie. Gelukkig had hij tussendoor blijkbaar ook tijd om een aantal Astral & Shit-albums uit te brengen en Ad Deum is één van de opvallendste, zo niet zijn beste A & S-release van 2013.

Ad Deum laat zich beluisteren als de soundtrack van immens verdriet, troosteloosheid, wanhoop, onbegrip en angst. Maar naast deze elementen lijken er ook, zo nauw aan de oppervlakte, tekenen van hoop en vrede in door te klinken. Het levert in ieder geval een indrukwekkende luister-ervaring op, die mij in ieder geval niet onberoerd laat. Sterker nog: ik durf haast stellig te beweren dat dit nog wel eens hét album zou kunnen zijn, die dienst mag doen als een uitstekende introductie tot het werk van Astral & Shit.

Adembenemend en bedwelmend. Dat zijn de eerste woorden die in me opkomen als ik naar de openingstrack "Pos" luister. Het is een fantastische trip naar de somberste en meest druilerige gebieden die deze wereld kent; niet alleen dat, maar tevens is het een trip naar soortgelijke gebieden van de menselijke geest.
Maar in al die uitzichtloosheid, heeft de muziek tevens een soort van schoonheid over zich. Alsof in al die kwetsbaar- en mistroostigheid, er iets is, wat wonderbaarlijk mooi is. Betoverend, indringend, schitterend. Jeetje man?! Hoeveel woorden zijn er nodig om deze muziek te beschrijven?
Alleen al deze indringende album-opener laat horen hoe aangrijpend deze ambient-drones klinken. Ze grijpen je gewoon naar je strot en laten niet meer los.

"Little Horses" is ook al zo benauwend mooi. Alsof een leger van engelen, die neerdaalt op een desolaat, verwoest deel van onze wereld, zijn requiem voor de doden laat horen. Want wat ooit was, is niet meer. Het onvermijdelijke, definitieve einde van een wereld zoals we die kennen lijkt, dankzij deze muziek, akelig dichtbij! Het licht die de engelen uitstralen, spreidt zich uit over een oneindig gebied, waar overblijfselen van ooit indrukwekkende gebouwen een soort geraamte vormen. Een geraamte van een plek, die ooit mooi was. Wat ooit een paradijs op aarde was, is definitief veranderd in een verwoeste en dode plek, waar alleen nog maar het gezang en geween van de engelen te horen is.

"No" is de soundtrack van volslagen leed en verdriet. Want als er geen hoop meer is en het pad slechts leidt naar het onvermijdelijke einde, dan rest er niets anders meer dan je er bij neer te leggen. Laat de droefenis over je heen komen als een sluier van verdriet. Maar weet, diep in je hart dat het goed is zo. En dat er vrede zal zijn in de stilte van de dood.

"Puls" wil muzikaal verklaren dat de dood niet het einde is. Het is de overgang naar een andere wereld. Een wereld van pracht en praal. Eentje van een grootse schoonheid die zo overweldigend is, dat het gewoonweg niet te bevatten is. Een transcendentie die het mogelijk maakt om alles te kunnen begrijpen, zien, voelen en beseffen. Want het leven van de mens is slechts een minuscuul klein detail. De mens zélf is maar een nietig onderdeel van het grotere geheel.
De totaliteit van datgene wat alleen maar ervaart kan worden, is pas mogelijk ná het overgaan naar die prachtige wereld van licht. Een paradijs die eeuwig is. Een paradijs die ook wel hemel wordt genoemd.

"Untitled" laat me een blik op de aarde zien vanuit de ruimte (of is het de hemel...?). Het laat de wereld zien in al z'n pracht en praal, wetende dat zo ver in de ruimte het ogenschijnlijk lijkt, alsof er niets aan de hand is. Maar niets is minder waar, want hoe mooi onze wereld ook is, het wordt bezoedeld door wezens die er alleen maar op uit zijn om deze mooie, kwetsbare wereld, kapot te maken. Door vervuiling, oorlog, modernisering, voortplanting, industrialisering etc. etc... Want hoe centraal de mens zich ook op stelt, het leidt in vele gevallen alleen maar tot datgene wat uiteindelijk voor de ondergang van de aarde zal zorgen. Het doet me enkel beseffen dat het alleen nog maar goed kan komen met de aarde, als er geen mensen meer zullen zijn....

Al luisterend naar de intense ambient-drones van Astral & Shit, betrap ik me keer op keer op het feit dat ik in een soort trance geraak, maar tegelijkertijd nadenk over zaken als leven, dood en de nietigheid van de mens. Het is ongelooflijk, maar deze klanken werken zo allesomvattend, dat het vrij eenvoudig is om te filosoferen en na te denken over zaken, waar vaak niet, of onvoldoende, over nagedacht wordt. Gewoon, omdat men zich daar niet de tijd voor gunt. Het doet er namelijk niet toe....
Welnu, dan heb ik nieuws voor u: alles doet er toe! Stel jezelf er gewoon voor open en sta er even bij stil. Daar is namelijk niets mis mee.
Deze muziek helpt me om mezelf een plek te geven in het leven. Het laad me op en geeft me nieuwe kracht en inspiratie. Deze klanken laten me zien, beseffen en genieten....